Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

tijd, ze had het niet beter kunnen treffen. Alle tijd had ze gekregen om eens volop haar hart te luchten. En dat had haar goed gedaan, ze had nu beslist meer de moed erin en was geruster ook dat ze met Bram niet dezelfde fouten zou maken als met Aaron. Had ze vroeger maar eens met iemand als de dokter zo diepgaand over Aaron kunnen spreken. Ze wierp een blik op haar polshorloge: 'Lieve help,' riep ze uit toen ze zag dat ze hier al bijna driekwartier zat, 'ik heb uw spreekuur lelijk laten uitlopen.'

'Nee hoor, we zijn mooi op tijd klaar. De praktijk wordt de rest van de middag waargenomen. Kinderen en man verwachten me zo thuis.'

Selma stond paf. 'Heeft u al kinderen? Nou, nou, hoe oud bent u dan, als ik vragen mag?'

'Ik ben 35 en heb drie kinderen. Twee jongens, een tweeling van drie, en een meisje van nog geen jaar.'

'Tsjonge, dat had ik nooit van u gedacht. Werkelijk, u ziet er nog zo jeugdig en meisjesachtig uit.'

'Dat duurt niet lang meer, vrees ik,' zei Laura met een scheef lachje. 'Het leven thuis met drie van zulke koters is flink slopend, kan ik u verzekeren. Als ik mijn man straks thuis aflos is hij wat blij dat hij naar zijn werk kan. Zo..,' zei ze terwijl ze het verwijsbriefje in een witte envelop stopte en deze aan Selma overhandigde. 'Alstublieft, hierin zit uw verwijskaart en een receptje voor slaaptabletten. U moet hoognodig eens goed doorslapen en ik denk dat dit hiermee wel gaat lukken. Ik heb u voor een maand tabletten meegegeven, maar ik neem aan dat u tegen die tijd allang bij het JMW bent. Hopelijk raakt u daar spoedig uw angstbeelden en schuldgevoelens kwijt, dan zal het slapen zonder pillen ook wel weer lukken. Dat had

139