Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

te kalmeren. 'Suïcidale mensen weten hun doodswens voor hun omgeving meestal strikt verborgen te houden en vooral een psychiatrische patiënt als uw man...'

'Maar zo gek was hij helemaal nog niet,' riep Selma nu volkomen over haar toeren. 'Hij kende precies de weg naar het spoor en zelfs dat wist ik niet eens! Ik bleek helemaal niets van hem te weten. Niets, niets, niets! Oh god, Aaron.' Ze begroef haar gezicht in haar handen en smeekte met verstikte stem: 'Het spijt me zo, het spijt me zo.Vergeef me alsjeblieft.'

Laura liep op haar toe en hurkte naast haar. Ze trok een paar tissues uit de doos op haar bureau en stopte die haar toe. 'Wilt u een slokje water?' vroeg ze zachtjes. Selma schudde haar hoofd. Na een paar minuutjes waarin ze haar liet uithuilen richtte Laura zich op en vroeg: 'Gaat het weer een beetje met u?' Selma hief haar behuilde gezicht op en terwijl Laura weer plaatsnam achter het bureau zei ze: 'Elke nacht duikt dat gruwelbeeld van zijn zelfmoord op, dokter, en weet ik niet waar ik het zoeken moet. Maar ook overdag. Iedere dag die aanbreekt is het weer een gevecht om op te staan en alle uren van de dag bezig te blijven om maar niet weer door die beelden te worden overvallen. Let ik even niet op, dan zie ik hem weer staan en hoor de klap van de trein die hem grijpt.'

'Goeie genade, geen wonder dat u geen oog dichtdoet. Hoelang duurt dit al?'

'Vanaf de dag dat het gebeurd is. Ik houd het niet meer vol, dokter, en ik heb ook nog een zoon om voor te zorgen.'

'Uw zoon woont nog bij u thuis, begrijp ik,' vroeg Laura op neutrale toon waaruit niet bleek hoe ze daar

133