Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

ergste waren de nachten waarin hij ronddoolde door het huis op zoek naar de elektrische prikkeldraadomheining.'

Laura keek haar vol afschuw aan. 'Was er dan niemand die ervoor zorgde dat hij werd opgenomen?'

'Jawel. Ik had die mogelijkheid meteen al, maar ik wilde hem thuishouden en zelf verzorgen.' Laura meende ergens spijt in Selma's stem te beluisteren en vroeg: 'Betreurt u die keuze nu?' Selma aarzelde. 'Ik weet het niet. Achteraf heb ik me wel gerealiseerd dat ik met mijn beslissing een enorm zware last op de schouders van mijn kind legde. Bram was als gezegd nog maar een kleine jongen van acht toen dit gebeurde en door mijn keuze moest hij voortaan onder één dak met z'n geesteszieke vader leven. Maar ik kon niet anders, ik wilde ons drietjes, ons gezin bij elkaar houden, dat was het enige dat telde. En ik denk, of nee, dat weet ik wel zeker, dat Bram het vreselijk gevonden had als zijn vader niet meer thuis geweest zou zijn. Daarbij koesterde hij de hoop dat Aaron weer genezen zou en hoe ijdel deze hoop ook was, het bood hem in elk geval troost erin te geloven. In werkelijkheid was zelfs van een gering herstel geen sprake. Bram kon met eigen ogen zien hoe zijn vader alleen maar slechter werd, maar toch...' Weemoedig glimlachend vervolgde Selma: 'Bram hield altijd hele verhalen tegen hem. Aaron kon ondertussen naar buiten zitten kijken, of naar god mag weten waarheen, Bram praatte maar tegen hem aan, over school, over zijn wiskunde-cijfers.' Ze schudde haar hoofd. 'Nee, het was niet om Bram dat Aaron niet langer thuis kon blijven.' 'Wat was dan de reden?' vroeg Laura

'Aaron werd te slecht. We hebben het heel lang

130