Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

van de staat Israël. Opeens stond hij daar, een lange, donkere, zeer aantrekkelijke man, druk pratend en lachend met anderen in de hoek van de feestzaal. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht,' door de herinnering speelde er een klein glimlachje om haar mond. 'Gelukkig viel hij ook meteen voor mij. Hevig verliefd waren we en trouwden binnen de kortste keren. Van zijn kampverleden merkte ik niets, Aaron functioneerde in die tijd heel normaal, hij werkte als accountant bij een verzekeringskantoor en ging met plezier naar zijn werk. We hadden veel sociale contacten en bezigheden, er was gewoon niets afwijkends aan hem te merken. Over wat hij in Auschwitz allemaal had meegemaakt, daarover sprak hij zelden. In het begin van onze relatie had hij me er al over verteld en...' Verdrietig schudde ze haar hoofd.

'Nog zie ik voor me hoe geëmotioneerd hij was toen hij me vertelde in het kamp tot twee keer toe op weg gegaan te zijn naar de elektrisch geladen omheining, waarna hij me vol overtuiging verzekerde zo blij te zijn dat hij uiteindelijk nooit gezwicht was voor de verleiding ertegen aan te lopen. Hij leefde gelukkig nog. Hij, Aaron Bloch, was een overlever, verklaarde hij vol trots. Maar, och arme, hij was lang niet zo hersteld als hijzelf dacht.' Met hangende schoudertjes ineengezakt op haar stoel staarde Selma langs de aandachtig luisterende Laura heen. 'Hij moest en zou het proces, dat in Israël gevoerd werd tegen Adolf Eich-mann volgen,' zei ze. 'Dat was in '61. Ik kon het niet aan er ook maar iets van te horen, maar Aaron was er niet van weg te houden. Hij spelde alle verslagen erover in de krant en volgde dag in dag uit de filmreportages op de televisie en de getuigenverklaringen

127