Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

't is met Bram precies als met zijn vader vroeger, die had als jonge man ook overal sjans. Maar mijn zoon heeft daar geen oog voor, al van jongs af aan vindt hij de wereld van de getallen oneindig interessanter dan meisjes.'

'Oh ja,' knikte Laura, 'dat hadden we gauw in de gaten en daar waren we ook zeer rouwig om. Als hij naar ons kijkt ziet hij alleen maar priemgetallen, pruilden we altijd tegen elkaar. Ha, ja, en ik herinner me ook nog,' ginnegapte ze vrolijk voort tegen de stuurs kijkende Selma, 'dat het ongelofelijke verhaal over hem ging dat hij op amper twintigjarige leeftijd, zo oud als de meeste studenten van ons jaar toen waren, een professoraat in Groningen had aangeboden gekregen en dat botweg geweigerd heeft. We konden dat nauwelijks geloven.'

'Dat was op z'n 23^ste ja,' beaamde Selma waarna ze stilletjes voor zich uit bleef staren. Haar plotselinge trieste blik ontging Laura niet en ze begreep dat ze een gevoelig onderwerp aangesneden moest hebben dat ze beter kon laten rusten. 'Maar goed, waar waren we,' zei ze, weer terug in haar doktersrol: 'De problemen waardoor u niet slaapt, mevrouw Bloch. Wilt u daarover iets kwijt?'

Selma's keel zat volledig dicht. Vechtend tegen de tranen schudde ze alsmaar met haar hoofd. 'Mevrouw Bloch?' drong Laura aan. 'Waar heeft u het zo moeilijk mee?'

'Ik moet denken aan vanmorgen,' begon Selma met trillerige, onvaste stem. 'Nooit hebben we het erover maar ineens, vanochtend, gooi ik mijn zoon voor de voeten dat alles anders had kunnen lopen als hij toen die leerstoel in Groningen wél aanvaard had en we

123