Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

schuivend op haar plastic kuipstoeltje blikte Selma de uitgestorven wachtkamer rond en voelde zich hoogst opgelaten. Zou ze voorzichtig aankloppen? Ze blikte weer naar de gesloten spreekkamerdeur en stond op, haar hart bonsde in haar keel. Op dat moment ging met een zwaai de spreekkamerdeur open en hoorde ze: 'Mevrouw Bloch?' Eindelijk, dacht ze.

Maar haar opluchting maakte ogenblikkelijk plaats voor grote teleurstelling. De dokter die achter de deur tevoorschijn kwam was bij lange na niet het moederlijke dokterstype van middelbare leeftijd, zoals ze zich, afgaande op het diepe, warme stemgeluid waarmee ze die jongen had binnengeroepen, had voorgesteld en waaraan ze met een gerust hart haar problemen kon toevertrouwen. Daar stond een lichtblonde jonge meid van hooguit dertig jaar, die rechtstreeks uit een modeblad leek gestapt. Lang en slank, en gekleed in een zachtgele zomerbroek met een gebloemd zijden bloesje en op witte, hooggehakte, gelakte schoentjes, stapte ze met een uitgestoken hand met roze nagels op Selma toe. 'Hallo, ik ben Laura de Beer. Sorry voor het wachten,' verontschuldigde ze zich met een stevige handdruk. 'Er kwam onverwacht een telefoontje tussen dat ik even afhandelen moest, vandaar.' Opkijkend naar de dokter, die ruim een kop groter was dan zij, mompelde Selma nauwelijks hoorbaar haar naam, waarna ze elkanders hand loslieten. 'Komt u mee?' vroeg Laura en liep haar voor naar de spreekkamer. Selma sjokte mismoedig achter haar aan. In haar gedachten klonken Brams vermanende woorden zich deze keer niet te laten afschepen met een recept voor slaappillen, maar ze was bang dat deze vervangster, die net kwam kijken, waarschijnlijk niet eens be

120