Een plan van onbeschrijfelijke grootheid

'Hoewel de verdeling van de ondeelbare getallen binnen de getallenreeks willekeurig lijkt, is het in werkelijkheid de zeta-functie die hen verbindt, ofwel...' Hij sperde z'n ogen wijdopen, ineens zag hij het. 'Schön-berg heeft hetzelfde als Riemann gedaan,' riep hij uit, 'wat Riemann met zijn zeta-functie creëerde heeft Schönberg met behulp van zijn twaalf-toon systeem bereikt!' Bram greep naar zijn hoofd: 'Oi, waarom bedenk ik me dit nu pas?! Ik moet Schönberg op Riemann toepassen, het 12-toonsysteem moet ik toepassen op de zeta-functie! Modulo 12, net als de wijzers van een klok, daar is 9 plus vier niet 13 maar 1. Als ik die bewerking toepas op de priemen en dat combineer met Lindelof s mu sigma dan ben ik er!'

Onmiddellijk schakelde hij de cd uit, dit was de ultieme revelatie, de ontknoping waarop hij zolang had gewacht. Als een speer zette hij zich achter zijn computer en maakte in een razendsnel tempo een computerprogramma met priem modulo 12. Toen hij dit even later combineerde met mu sigma en dit programma weer op zijn ongeordende algebraïsche berekeningen losliet, viel alles als een wonder op zijn plaats. Met ingehouden adem zag Bram voor zijn ogen hoe zijn handelingen op de computer culmineerden in zijn complete formule. "Ongelofelijk," was alles wat hij kon uitbrengen, "ongelofelijk," herhaalde hij alsmaar. Volkomen verbluft staarde hij naar het beeld voor hem. Stond daar werkelijk zijn formule? Was het geen gezichtsbedrog?

Hij moest de proef op de som nemen en stond op uit z'n stoel, verliet zijn kamer, liep naar de keuken, ging vandaar naar de woonkamer waar hij doorliep tot aan het raam. Daar draaide hij zich om. Nu moest ie

109