Kamertjeszonde

423

„Nee mamma... as pappa zegt dat mamma dóód is, dan zeg ik : da’s nièwaar, da’s nièwaar ... niewaar mamma ?”

„Ja, snoet.”

„Heb-u nog hoofdpijn?”

„Nee. Nou is ’t over..

„Waar bliift ’t rijtuig nou ? ... Zou pappa niet komme ? ... Waar blijft-ie nou?”

Ongeduldig keek ze naar de deur.

„.. . Reje ze maar in ’n grach,” zei Leentje Plas, met ingeslapen Toosje op haar schoot: „Och Jeezis, niemand is gelukkig voor-ie z’n houten palletootje om het!”

„Laat ’r niet slape,” waarschuwde juffrouw Perron, danhebbie strakkies last met ’r.”

„Neem jij Ka weer, Alf — dan neem ik ^?t kleine hondje... Kom nou Toosie, kom nog is bij me.”

Toos, blind van slaap, met saamgetrokken oogjes, begon klaaglijk te huilen.

„ ... ’k Wil naar bedje toe !... ’k Wil naar be-è*è èd !” ... „Dadelijk Toosie... Nou niet huile. .. Kom nou me hartje, me schatje, me dotje” ...

„’k Wil naar bè-èèd!”

„Je gaat lekker rijje met pappa... met ’n paardje hè ?... Toe nou, niet huile” ...

„Nee-ee-ee ! Bij mamma blijve ! Niet rijje !... Niet rijje !” „Suscht! Suscht! Dodo ... Do-do ... Do-do ... Niet huile ... groote meid . . . Zoo . .. Zoo ben je zoet” . . .

’t Slaaprig hoofdje vleide ze aan tegen Georgine. Zacht zuchtte het borstje.

„Wat ’n kléin kind, hè, oome?. .. Om te huile, hè? ... Ik huil niet, hè oome ?” ...”

„Daar is ’t rijtuig,” schrikte Leentje Plas. Wielengeratel klepperde over de keien, dreunde aan door ’t huis. Nee. ’t Reed voorbij. Stilte was ’r mee in de kamer geslagen.

„ ... Is dat ’t ? ...”

„Sust... Niemeer prate Ka... Stil zijn” ...

De klok stond op vijf minuten voor zeven. Stil, het slapend kind in de armen, wit in de schijning der lamp, met omkringde oogen, keek Georgine naar den grond.

„Geef mij ’t vast,” zei Leentje Plas, voorzichtig.

’t Kind ging over in haar armen. Dof, starend met zwart-