Kamertjeszonde

422

’t Kleine, mollige handje lei ze op ’t voorhoofd van Georgine. „Ja — zoo gaat ’t beter. —Zul je nou altijd an mamma denke — as je rijdt — as je rijdt...?”

„Altijd en altijd!”

„Altijd?”

„Altijd èn altijd èn altijd en honderdmaal-en-altijd en as ’k terugkom dan breng ’k lekkers mee, hè mamma, wat hééééél lekkers, hè? Sjokola? Wil u sjokola ?”

„Goed Ka, goed me snoetje. As je maar an me denkt en me nooit vergeet, hoor je?... Wat hè-je me vanmiddag beloofd?” „Vanmiddag ? ..

„Bè-j ’t nou al vergete?”

„. .. Da’k elleke avond mot zegge : dag mamma ... Maar dat doè ik ommers altijd?”

„Zul je ’t altijd doen?”

„Altijd èn altijd en honderdmaal-en-altijd.”

„Goed me snoetje.”

„Mag de pop ook meerijje, mamma?”

„Nee, de pop niet.”

„Waarom niet?’”

„Nee, de pop niet.”

„’k Heb ’m toch van oome Alfred gekrege?”

„Zou ’k ’m meegeve, Alf? — Als hij vraagt van wié z’m heeft ?” „Geef ’m maar    mee. Wat hindert ’t!”

„Weet je waar    ’k zoo bang voor ben?”

„Voor wat?”

„Dat-ze — als de kindere zijn bij zijn moeder, bij dat wijf, dat me eens in me gezicht gespoegd heeft — dat ze dan — wat de joden doen — en dat is zoo’n vuile jodin — dat ze dan me kinderen ’n krieje zullen snijje... Daar denk ’k al de heele tijd an !..

„Wat is ’n krieje snijje ? ...”

„Dat doen ze as ’n vader of ’n moeder gestorreve is... O god as ze dat maar niet doen!...”

„Zóo wraakzuchtig zal ze niet zijn...”

„Je ken d’r niet... Je ken d’r niet...    Over    ’n    paar    maande

make ze ’t zeker    an Ka wijs da’k dóód    ben...    Niet    geloove    Ka

as ze zegge da’k dood ben ... Ik ga niet dood, hoor! Ik ga nóóit dood, hoor! O! O! O groote God!”... Zacht snikte ze tegen ’t kransje van goudglanzend haar.