Kamertjeszonde

421

„Nee,” zei Georgine, kalm: „nou — wij hebbe ’r geen be-beschikking over — nou, nou ..

Scheemrig in ’t licht van de laag*hangende lamp, vierkantten de behangselwanden met portretglimmingen en lijsten. Glad van kringrige witheid bolde de lampepeer. Leentje Plas huilde, juffrouw Perron hield ’t pakje in haar schoot. Wij waren straf van ingehouden angst-smart. Zenuwheeschheid kropte in mijn keel — ’k moest sterk het been op en neer wiegelen om me goed te houen.

Ka keek verwonderd.

„Waarom huilt tante Plas, mamma?”

„Weet ik niet.”

„Heb u kiespijn, juffrouw?”

Leentje lachte even op.

„Nee malle! Nee lekkere drol-met-’n-hoed!”

„Waar rijje we met pappa naar toe, oome?”

„Weet ’k niet...”

„Echt! Echt!... In ’n rijtuig zitte ... met ’n paard ’r voor .. . Is ’t weer Sinterklaas?”

„Néé. Niet zooveel prate.”

Maar ze kon niet stil zijn van kindervreugd. Haar koontjes gloeiden scharlaken. Haar oogen stonden groot. Haar handjes speelden met ’n knoop van m’n jas en ze begon gezelligjes-blij, zachies te zingen:

„Onder ’t tafeltje daar ik zat „daar ik gebraje vleessie at „daar ik rooie wijntje dronk „die al in mijn hartje klonk ...”

Ik had niet den moed haar stil te laten zijn.

„Niet zinge,” zei Leentje Plas, met dikke oogen: „je moe het zoo’n hoofpijn.”

„Heb-u hoofpijn, mamma?”

„Ja, m’n engel, ja m’n goddelijkheid.. . Geef ’r even hier Alf.” Ze hield het kind in haar armen, aandrukkend het scharlaken kopje tegen haar wit gezicht.

„Huil u, mamma?”

„Nee. ’k Huil niet. ’k Heb zoo’n hoofdpijn.”

„Zoo goed?”