Kamertjeszonde

420

mot die sodemieter dan maar zelf voor zorge. Licht dat-ie wat doet, die..

Ze hield zich in, waarschijnlijk voelend hoe wreed schelden nu was.

„’k Meen dat ’r nog wat zakdoekies in de kast ligge,” zei Georgine, lichtschuw kijkend naar juffrouw Perron bij de klok.

„Nee. Ze legge d’r niet.”

„Op de bovenste plank... En legt daar nog niet ’n schoone smul ?”

Juffrouw Perron liep de alkoof in, scharrelde in de donkere voorkamer.

„Heb u ze ? ..

„Een, twee, drie zaddoekies,” telde juffrouw Perron in ’t donker . ..: „èn ’n smul net as je zegt... en dan is ’r nog wat da’k nie-weet wat ’t is.”

In de deuropening kwam ze met ’n wit, scherp-in-de*stijfsel krakend kinderbroekje, ’n mal wit, klein broekje.

„Za’k dat ’r nog maar bij doen?”

„Ja, doet u dat ’r maar bij.

Op de tafel spelde de kleine vrouw ’t pakje open, waarin ’n paar rokjes, hemmetjes, kousjes — allemaal poppegoed, poppegoed. Haar bruine handen pluisden ’t goed glad, de spelden glimmerden in haar mond.

Georgine’s oogen liepen vol.

„Zouen we vóór ’t licht opsteke, kind?”

„Nee. Nog niet.”

„Toe — laat me ’t licht opsteke.”

„Nee. Nee. ’k Wil ze zien instappe . ..”

„Wat gezellig! Wat heerlijk,” zei Ka met vreugdewieblende beentjes: „uit rijje ... en zoo laat op, hè oome.”

„Ja snoet.”

Toosje zat bleek-witjes op den schoot van Leentje Plas, knik-klend van slaap.

Dat zette Leentje Plas weer in woede.

„ ... Zoo’n stuk pest-ellend!... Neem me niet kwalijk, Sor-sien... Maar ’k vin ’t toch beestachtig om zoo’n schaap nou weg te late gaan ... Laat-ie dan morrege terugkomme as ’t schaap geslape het... Ze valt haast om ...”

„Ach got nee,” verzocht juffrouw Perron, verlegen : „niet overdag . . . Dan krijg ’k weer zoo’n herrie voor me deur ... niewaar ?”