Kamertjeszonde

417

niet! — Van twee hoog, begrijp is an! ... Net wou-die Toos, die an ’t schreeuwe ging, ook opneme ... Godverdommisse sodemieter, wil jij met je klauwe van de kindere blijve, zeg ik en neem ’m zoo ’t kind uit z’n poote. Toen zegt-ie : juffrouw wees voorzichtig, ik ben van de politie. An me kont, lazerstraal, zeg ik: mot jij kindere stele! ... Toen liet-ie z’n penning zien. Nou die ken ’k van vroèger, hè ? en toen zeit-ie : de vader zit in ’t rijtuig en die het de machtiging van de president van de rechtbank, hoor je, om de kindere te neme : Ben jij de moeder ? — Nee, zeg ik: je most je goddoome schame om mee te helpe an zoo’n schooierstreek ! — As je de moeder niet ben, zeit de smeris, heb je d’r heelemaal geen bliksem mee te make. Geef op dat kind en bran je vingers niet. — Nou, ’k vrat net zoo lief me eigen stront, hè? Zoo, zeg ik: zit de vader in dat bakkie en het de vuilik niet eens ’t lef om ’r uit te komme! — Ik naar ’t pertier en daar zate d’r twee en de eene die hield Ka op z’n schoot. — Nou, toen ik tegen hem ! Godverdomme wat heb 'k tegen ’m opgespeeld! Rotzijker, zeg ik: mot jij kindere stele as de moeder niet thuis is, stinkende kinderverkrachter — op je gemeen e smoel most je hebbe — op je smoel!... ’k Ben ’n lekkere as ’k begin, hoor! In ’n wip stinge d’r hoope wijve om ’t bakkie! Kan je begrijpe : dat most ’k hebbe, dat wou ’k juist, daar was ’t me om te doen. — Mense, zeg ik: die kerel die haalt kindertjes weg van de juffrouw bóven, die sallemander, die flikker! — Toen zeit de agent: wil jij nou opdondere en ’t kind geve ? Toen zeg ik: de stoep is vrij : kommandeer jij godverdomme je soort, stuk stront van ’n kerel! Bewijs jij me, dat die smaus de vader is, de kindere lijke geen mieter op ’m. Ben jij belazerd! — En toen zei de juffrouw van naastan : da’s me oók ’n lekkere as die begint, die kan ’r wel drie an : — Gooi ’m met stront die vuilik om kindere van d’r moer weg te hale ! — Toen zei de agent: ik waarschouw jullie : maak me geen haarlemmerdijkies : vooruit! doorloope !.. . Jawèl, wij loope door! Om de verdommenis niet... Wat ’n opstand ! D’r ware wel tweehonderd mense. Toen kwamme d’r ’n paar andere smerisse bij en die woue met geweld beginne. Mense, zeg ik, de moeder die is effe uitgegaan voor baleine van d’r corset en nou wil die stinkert stiekem die twee engele van meissies weghale : laat-ie dan goddoome wachte tot de moeder thuis is! Ik mot op de kindere passé en ik verdom ’t! Ik laat me niet verneuke !... Wat hebbe ze die kerel uitgejouwd!...

n