Kamertjeszonde

416

„Om de kinderen! Om Ka! Om Toos!” ... schreeuwde ik.

„ ... Ja ... Ja ... En nou kom ik je waarschouwe.. .”

„Zijn ze wég, wèg? Wel godverdomme!” ... Bijna begon ik te schreien.

„ ... Nee nog niet weg ... Over ’n uur... Over ’n uur... Om zeven uur zouen ze terug komme..

„Terugkommen ? ... Vertel dan toch ? ... Nee ’k ga mee.

„La me effe uitblaze ... ’k Zweet as de verdommenis... We hebbe de tijd... Nog ’n dik uur...”

„Ga dan zitte... Wat is ’r gebeurd ..herhaalde ik half suf. „ ... ’k Heb ze gegeve !. .. ’k Had ’m haast op z’n sansode-mieter geslage ... Die vuile jood .,. ’k Ben makkelijk as ’k begin hoor! Ze motte met mijn beginne!... Zn ooge uit z’n kop zou ’k ’m gekrabd hebbe .. . Zoo’n stuk pest-ellend !...”

„Watte dan? Watte dan!” hijgde ik.

„Je mérkt toch dat we nieuwsgierig zijn/’ zei Scherp, die opgesprongen was.

„...Wacht dan... Wacht dan... Jeezis me aasem! Tegen vier uur — om en om vier — gaat Sorsien effe ’n boodschap doen met Perron — ’k geloof nieuwe baleine voor d’r corset koope en vergif voor Perron d’r hondje dat schurf het, anfijn dat doet ’r niks toe, ik zou op de kindere passé. Ga jij maar gerust, zeg ’k tegen Sorsien, ’k zal wel ’n oogie op ze houe. — Nou, toen gaat ze — goddoome ’k kan me gedachte niet bij mekaar houe — nou toen zegt die lekkere Ka tegen me : tante magge we voor de deur spele met Jo — da’s ’t kind van de herberg naastan — Ja, zeg ’k, maar niet van de deur weggaan en niet van de stoep en oppasse voor de honde. Sorsien die liet ze ook elleke dag ’n uurtje voor de deur. Zulleke schape, heelemaal geen lucht en pas ziek geweest, niewaar ? ...”

„Rek ’t nou asjeblief niet zoo, juffrouw!”

„...As je me nou nog zenewachtig maak kom ’k ’r heelemaal niet uit... Ze gaan met d’r drieje de trap af en ik schuif ’t raam bij me ope om is te kijke van tijd tot tijd... Net leg ’k weer uit ’t raam en daar komt me ’n bakkie an en dat houdt vlak voor de deur stil. Wat mot dat nou denk ik en toen hoor ’k ’r een in ’t rijtuig zegge: dat zijne ze en medeen komt ’r een uit met ’n kleppet, zoo’n goddoomisse stille smeris en die neemt Ka op. — Jeezis mierande, denk ik en ik de trap af — as de verdommenis! Hoe ’k ’r niet afgesodemieterd ben, begrijp ’k nog