Kamertjeszonde

418

Kinderedief! Vuile smaus! Rotzak! Inbreker! Lazermakkro! Wat ze maar wouen. Toen zei die eene kerel binne in : late we ver* standig zijn en tot vanavond wachte as zè thuis is en toen zeit-die ander wat an de stille smeris en toen zeit-die tegen mijn : we komme vanavend om zeven uur terug, dan mag de juffrou eerst d’r kindere gedag zegge en dan geen gedonder hoor, anders bè je d’r gloeiend verdomd bij! — Verrek jij maar, dacht ik en ik gauw met Ka en Toos naar binne en de deur op ’t nachtslot... Zulke sansodemieters !... Toen ik uit ’t raam, maar ’t rijtuig was weg en al de mense voor de deur en toen ging die rotte pelisie d’r op in slaan met d’r latte omdat de mense ’t verdomde om dadelijk door te loope — alsof de straat niet van iedereen is en toen werd me goddoome Arie van de hoek nog opgebracht, die kale sallemanders! Maar ik had de kindere ... Ze motte met mijn beginne, dan zijn ze an ’t goeie kantoor! Zulleke snotkokers !... Zulleke lamstrale !... Mèt komt Sorsien thuis en die vraagt: wat is ’r an ’t handje... En toen zij ’t op d’r zenu we, op d’r zenuwe ... godverdomme ’k mot ’r om huile as ’k ’r an denk... Die arreme bliksem! Die arreme meid om d’r meissies te motte misse !..

„Nou, huil nou maar niet,” zei Scherp, die haar ’n glaa water gaf.

„ .. . Nou en toen vroeg ze mijn om jou te gaan hale . . . toen ben ’k gauw met me kont op de tram gaan staan en nou weet je ’t! Hoe zijn jullie ook zoo godverdommes stom geweest om ’t zóó an te legge ... die schape .. . die dot van ’n Ka ... die Toosie ... ’k Zou me d’r dood om vechte ... Ga je nou mee ?”

„Ja, ik ga mee,” zei ik bevend.

„Ik ook.”

„Nee, Scherp. Nou niet. Dank je... Nee, laat me alleen gaan.”

„Je mot ze niet afgeve vanavond hoor. Zou je zoo’n vent niet in z’n schurftige sodemieter neme dat-ie schaapies van diè jare van d’r moeder haalt?,.. Wat bliksem, jullie benne toch góéd voor ze geweest!... Zoo’n flikker, zoo’n lazersteen die in geen jare na ze om het gekeke!... Die arme Sorsien! God, wat hè’k ’n meelij met die meid!”

Kwart over zes kwamen we op de Ruysdaelkade.

„Waar is me vrouw, juffrouw?”

„Achter. Bij mij.”