Kamertjeszonde

412

„Ze is nog niet klaar! Wat ben je toch dom Georgine! Hoor je dat dan niet! Ze is nog niet klaar!”

„ ... Enne toen ... enne toen :

„En toen nam Bontje n steen,

„En gooide d’r mee naar klisklasklepeldeklontjes been „Wel foei, Bontje!” zei Gontje „Neem jij ’n steen??

„En gooi je d’r mee na klisklasklepeldeklontjes been???”...

„Prachtig ! Heel mooi!”

„En nou ikke ’n versie, hè oome ?”

„Ja. Nou Ka!”

Ons aankijkend met haar teerblauwe oogen, lacherig, draaiend met ’t pinkje, haar teer pinkje, zei ze haar versje, ’t versje dat ons dee denken aan de benauwde angstnachten toen ze ziek lag.

„D’r was is ’n mannetje dat was niet wijs.

„Dat bouwde z’n huissie al op ’t ijs „’t Begon te dooie en niet te vrièzè „Toen most-ie z’n huissie ver-lie-ze”...

„Weet je wie dat mannetje is, Ka?”

„Nou-ou.”

„Da’s oome ... Dat ben ik” ...

„Hè! Niewaar! Sliep uit! Sliep uit! U mag niet jokke” ... „Nee. Dat mag ’k net niet” ...

„En nou ik weer ’n versie, hè oome ?”

„Ja. Nou Toos*ie. Maar ’n móói versie” .    . .

En weer klepelde ’t falsetstemmetje, zilver van inzet, kleurig als kristal in zonlicht...

„Bom-Bam-Beiere.. .

„De poes die lus geen eiere.. .

„Wat lus ons poessie dan.. .

„Spek uit de pan ...

„Daar wordt ’t poessie vèt van...”

„Heel mooi! Heel mooi!”

„En nou ikke, hè, mamma — Luister u    nou oome” ...

Maar ’r kwam ’n brief met de post, uit    Den    Haag,    van    Geor-