Kamertjeszonde

411

„Mag ze is opzegge, mamma?”

„Ja, zeg jij is op dikke To.”

„Nee-ee. Nee-ee. ’k Heb nog zoo’n honger.”

„Laat ’r dan eerst maar ete. Wat eèt dat kind. Wat eet dat kind!” „Ik heb óok honger, mamma/’

„Hoe komme jullie zoo te eten! Beware wat ète diekindere!” „’s Middags krijge ze ook niet te veel. Je moet de porties vleesch is zien! Om zoo van je bord te blaze.”

„Proost, Ka.”

„Proost, oome.”

Het was de ouwe aardigheid om met de kopjes „te klinken”. Toos wou ’t dan ook.

„Proost, oome.”

„Proost, Toos.”

Met haar schelle kinderstemmetje babbelden ze tusschen ’t eten door, tot Toos haar versje op zei.

„Nou mot u is hoore, mamma”....

„Nou dan.”

„U .. . u ... u ...”

„Hè, ze weet ’t niet meer, oome. Zal ik ’t is doen ?”

„Nee. Toos moet ⁵t doen. Zeg maar de eerste regel.”

„D’r ware drie eendjes in ’n pontje... Nou, weet je ’t nou verder, Toosie ?”

„Ja. Ja-a-a! Ja, kind,” zei Toos beleedigd en met het eier-mondje begon ze:

„D’r waren is drie eendjes op ’n pontje ,,’t Eene dat hiette Bontje ’t Tweede dat hiette ...

„Gontje . ..”

„Ja, kind. Ik weet ’t w'el!..

„’t Tweede dat hiette Gontje

„En ’t derde klisklasklepeldeklontje

„En dat vond is ’n klontje

„En die wou ’t niet geve an Bontje”...

„God, god, wat ben jij toch óók ’n engel van ’n kind,” zei Georgine, Toos in eens beetpakkend en haar vertroetelend.”

„Ik ben nog niet klaar, mamma!”