Kamertjeszonde

410

hartig, nababbelend, ruw-van-lach. De kinderen smulden. Ka had schelviseh, sardientjes, worst en een gebakken ei op haar bordje. En als een heerlijke, schaterende zonneplassing doorbabbelden de kinderstemmetjes de kamer, druk, schelletjes, blijdat-ze-zoo-lekker-aten.

„Ga u nou weer weg, oome ?”

„Strakkies.”

„Hou u dan niet meer van ons?”

„Ik hou zooveel van je als van taart, als van koek — als van bruidsuikers — als van chocola! — Nou ? Hou ’k nou van je ? Maar hou jij van mij, Ka?”

„Nou-ou,” zei ’t volle mondje.

„Hoeveel ?”

„Zooveel als van — als van — als van mamma.”

„Maar hou je veel van mamma?”

„Nou-ou!”

„En jij Toos?”

Toos kon niet praten. Haar mond was te vol.

„Wat stop jij die kindere, Alf!”

„Nou wil ik! Onze bankjes zijn nog lang niet op !... Hou je van mamma, Toos!”

„Ja, oome.”

„O mamma wil ik u is wat vertelle ? Oome Sjarles die het gezegd”...

„Je mag niet klikke, Ka.”

„Nou*ou as-die zegt da’k zoo léélijk ben” . ..

„Dat ben je ook.”

„Niewaar, Ka.”

„Waarom magge we nou ’s morges niet binnekomme ?”

„Omdat mamma slape mot.”

„Nou-ou vroeger lag u toch altijd bij mamma”...

„Zeg d’r nou Alf dat ze dat niét meer zegt — zoo’n kind zou alles kunnen verklappen.”

„Néé. ’k Leer 'r niet liegen.”

„Wat ’n onzin! Mot ze dan an elkeen” ...

„Laat ’r maar babbele ... wat hebbe jullie gespeeld, jonges ?” „Keuketje.”

„En schooltje” ...

„’k Heb d’r versies geleerd, oome.”

„Heb jij an Toos versies geleerd? Wat ’n knappe meid.”