Kamertjeszonde

409

„Da’s niet waar. Da’s niét waar! Je    hebt verdriet.    Je    wil    van

me af! Je wil van me af!... Wij zijn    je te veel!”

„Wie, wij ?^-’

„Ik. De kindere. Ach toe, zèg dat ’t    niet waar is.”

„Lieve snoet, ’t weer maakt je triestig. Ik dacht    an    niks    bij

zonders.”

„Dat zèg je maar. Dat zèg ;je maar. Ach ik heb zoo’n meelij met jou, maar ’k kan ’r toch niks an doen.”

„Wel nee. Jij ben mijn vrouw, mijn vrouw. Niet zoo’n gezicht zetten. Yroolijk! Yroolijk! Zijn wij jonge menschen? We lijken wel afgeleefde ouwetjes !”

„Wees jij dan ook wat vroolijk...”

„Ben ik niet vroolijk? Wacht ’k zal is even’nhoogstand make. D’r is te weinig bloed in m’n hersens.”

„Wat ben jij ’n gemeenert! Zóo met je bloote beenen in de hoogte! Hahaha!”

„Je ziet da’k ’m nog dóe! D’r zit nog fut in me spieren. Laat ze maar opkommen !... Ik wil de kinderen strakkies hiér hebben, hoor je ?”

„ ... De kindere ? Wat begin je nou ?”

„’t Kan me niet schelen, ’k Heb Ka in geen tien dagen gezien. Ze moeten met ons koffie drinken, ’k Zou zoo wel bij ze willen gaan! Wat spelen ze ?”

„Keukentje ... Maar Alf — hoe kom je daar nou op !... Heeft niet de advocaat...”

„Laat mij maar gaan! Laat mij maar gaan ! Als ’k gekleed ben ga ’k stilletjes weg en bel weer an. Dan zeg jij an Perron dat ’r ’n heer blijft ontbijte en dan ga ’k na ’t ontbijt weg. Mag ik niet op klaarlichten dag ’n visite bij je maken? O zoo! O zoo! Trala! Hoe is me uitvinding ? Ben ’k niet geboren om advocaat te worden ?”

„Als jij ’t maar weet.”

„Ja ik wéét ’t, Mol, dikke Mol, vette Mol! Willen w’is dansen?” „God, wat ben jij in eens uitgelaten ..

Met z’n viertjes zaten we te ontbijten, Ka met haar kuitje op mijn knie. Veuve Perron lief, beleefd, was al driemaal binnen geweest om me te zién. We hadden ’n feestmaal van worst, eieren en ’n blikkie sardines, da’k was wezen koopen. Leentje Plas kwam beneden met ’n bordje warme gebakken schelvisch, goed