Kamertjeszonde

404

Amélie: Ik ben ’n vrije meid en als ’k morge de dag met Van Balen wil trouwe dan tróüwt-ie me! Ik stel me niet op gelijke lijn met dat schepsel. Wat zeg u, mama? Yerbeel je!

Yeuve Perron : Ja, daar heeft Amélie nou weer gelijk in.

Amélie:... En als Sophie en ik u met moeite in uw huur tegemoet komme, mama, dan wille we toch ook ’n woordje mee-prate over ’t verhure van de kamers. U zou r wel ’n rendeevoe van kenne make.

Yeuve Perron (schuchter): Wat ben je overdreve! Georgine betaalt me goed. Ik heb veertien dage vooruit. Ze klaagt niet over de kost en ... én ... ze is toch ’t kind van me ouwe vriendin. Hebbe jullie niet met ’r schoolgegaan als kleine kindere ?

Amélie: Yroegere vriendin! God, mama, wat ’n gekles! Heb-u zóóveel vrindschap van die juffrouw Casper ondervonde? Geld leene en geld leene. U mot nóg geld van d’r hebbe van voor tien jaar. Yan zóó’n partijtrekken snap ik de kloote.

Veuve Perron: Ja, da’s waar.

Amélie: En u weet drommels goed, dat die vent nóu bij d’r is : Strakkies heb u ’t zelf gezegd.

Yeuve Perron: Heb ik dat gezegd? Hoe kan ik dat gezegd hebbe ? Hoe wou ik dat gezegd hebbe ? Ze gaat ’s avonds naar bed en meer weet ik niet.

Amélie: Waarom loope de kindere dan alleen op de gang?

Yeuve Perron: D’r staat ’n éénpersoonsbed in de alkoof. — Nou? Nou?

Amélie (proestend): Goddorie die vin ’k goed! Slapen ze op ’t bed van Charles?

Yeuve Perron: Hou toch ’n beetje je bek!

Amélie: Nou ga ik is an ’t beschot luistere.

Zacht frou-frou van kleeren aan de andere zij van ⁵t beschot.

Charles: Toe, schei nou uit met je geneuk! Jullie scheppe hier de peentjes op alsof je wónder wat inbrengt. Jij ben toch ook maar de betaalde hoer van Yan Balen!

Yeuve Perron: Nou, nou, nou, Charles!

Charles: Wel ja, wat bliksem!

Yeuve Perron: Stil. Daar is Leentje van boven.

Geklop aan de andere deur.

Yeuve Perron : Binne !

Leentje Plas (schreeuwerig): Kijk ik is ... Zoo Amélie, bè-jij daar? Wat zit je al vroeg in je zij!... Kijk ik me is ’n schel-