Kamertjeszonde

397

godbeter ’n sociaal zijn, die Mof, die leest De Rooie Duivel en is zelf te stom om voor de duivel te dansen! Ik wer zoo nijdig! Ik heb ze gezegd da’k genoeg had van d’r hondepieskamer, da’k wel gemerkt had zij haar op ons eten lei. — Toen werd hij door Frits geroepen, bleef zij alleen en toen heb ’k ’r gezegd dat als ze niet dadelijk van de kamer ging, ik ’r bij d’r haren d’r af zou trekken. Je begrijp wel da’k ’t niet gedaan zou hebbe. ’t Was om ’r bang te make. En toen ging ze eindelijk . .. Eerst heb ’k ’n kwartier zitte huile met de deur op slot — toen heb ik in mijn handtasch ingepakt jouw tandpoeder en jouw borstels en je zeep en wat hemde en onderbroeke en zakdoeke en je pantoffels en me lorgnet en je brieve en wat ondergoed van Ka — toen heb ik de twee deure op slot gedaan en ben ’k met de twee kindere weg gegaan — en geen voet zet ik meer in dat vervloekte huis !” .,.

„Arme, dikke Mol.¹’

„En ’k hèb al ’n andere kamer.*’

„Waar?”

„Op de Ruysdaelkade over de waskaarsenfabriek bij uitstekende mense.”

„Alweer uitstekend?” ...

„’n Vroegere vriendin van me moeder, ’n Engel van ’n mensch. Die weet alles van mijn en me man en van jou en die wou ons met plezier hebbe. D’r kamer was juist de vorige week leegge-komme en de kindere kunnen slape in een kamertje naast an. ’n Heerlijke frissche zitkamer. Tienduizendmaal beter dan bij Doedelaar ... Maar ... o! dat vergat ik heelemaal... wat zei de advocaat ?”

„Dat zal ik je strakjes vertelle. Niet veel bijzonders. Laten we eerst wat gaan eten.”

We liépen weer met de kinderen.