Kamertjeszonde

896

„Laat je toch niks wijs maken!... Zóó patserig-vies is die man niet geweest.”

„...Hij heeft ’t me zelf gezegd. Voor de rechtbank, als ’r ’n proces van kwam, zou hij getuige dat-ie door ’n gaatje van ’t behang ons in bed heeft zien liggen.”

„Wat ’n ploert! Wat ’n schoft! Dat zwijn met z’n bediende...” „Dus je weet wat ons boven ’t hoofd hangt, als ’r ’n proces van komt... We hebbe haast geen woord gesproken ofzehebbe ’t opzij of benede afgeluisterd, ’k Stond gewoon verbluft. Ze gooiden me alles voor me voete. Ik had op Sinterklaasnacht an jou gezegd dat ’t zonde was om zooveel geld voor Netje uit te geve” .. .

„Dat heb je toen ook gezegd.”

„Wat doet dat ’r nou toe!... Ik had op die avond dat jij beneden heet water was gaan halen gezegd dat ze lammelinge ware. Weet jij ’r wat van? En jij had in de alkoof iets an Ka zitte vertelle dat hij en z’n vrouw in ’t haar van Ka ware gevalle. Nou vraag ik je ! En wat ze al niet meer verweten hebben ! D’r heele huis had ik geruïneerd, d’r gordijne, d’r rotte kleed! Verbeel je dat ouwe kleed dat ik zesmaal gestopt heb en die gordijne die ze erges bij ’n uitdrager gekocht hadde! ’t Brief-ie van ’t venduhuis zat ’r nog an! ... Dat tuig! Ik, die d’r boeltje zoo goed onderhoue heb. Hoe zag ’t ’r bij ons uit ? Zeg nou is !” . . . „Keurig — maar vérder” ...

„En dat we al z’n klante wegjoege.. . eerst met die ruzie met de naaimachine — toen was z’n winkel vol klanten — die leugenaar! Die mof! Was die maar in z’n eigen land verzopen! — z’n winkel vol klante! vól klante ! Je hoorde d’r nooit ’n sterveling ! — En toen later de herrie met Stengevis, die ’r met de politie was afgezet. Ik was ’n hoer, ik ontving heeren als jij niet thuis was — zoo’n schooier, alsof jij niet weet wié ’r kwame, Karel en Scherp en Dirk en me vader — en ’t schandaal dat*ie ’n andere hoer d’r had moete uitgooie! Hahaha! Die óüwe Stengevis ’n hoer! Daar mot ’k om lache! Is die goed, hè? En dan verwete ze nog dat ze elke morge ’n boterham an Ka moeste geve als wij nog in bed leie en dat ze telkens zoo’n last met de betaling hadde en wie ’r de plee moest schoonhoue, zij of ik !... Je had ’r bij moete weze. Je had wat kunne hoore — Ik zal je maar niet zeggen waarvoor ze jou en mij hebbe uitgescholde. Maar ik heb ze d’r vet gegeve al knikten me knieën. Dat wil