Kamertjeszonde

889

„Hou u véél van d’r?”

„Alles. Dat kiend ies mijn oogappel.”

„Uw vrouw ook?”

„Die ies geregeld dol met haar. Maar waarom vraag u dat allemaal ?”

„Hè, je stopt me mond vol zeep. — Wat zou u d’r van zegge als morge of overmorge iemand kwam om Netje weg te hale?” „Wat ik zegge zou? Dat weet iek niet. Wie zou nou oem Netje komme?”

„Stel ’t geval eens.”

„Dan zou iek iem mijn huis uittrappe.”

„Niewaar? — Nou moet u mij helpe om te voorkomen dat ze twéé kinderen van een moeder afnemen...”

Even bleef-ie staan met de zeepkwast in de hand, keek me aan, knipte met de oogen.

„ ... Die twee kleintjes van die joeffrou?”

„Precies.”

„Wat kan iek daaraan toen?”

„Dat zal ik u zegge ...”

„ ... Met zulke zake wiel iek mijn vingers niet brande.”

„ ... Dat begrijp ik. Met gebrande vingers kun je moeilijk scheren. Kijk. Hou maar effen op met inzeepen. De man van de juffrouw zal gaan scheiden. Dat denk ik zoo. Nu willen wij de kinderen. Begrijp je ? Hij zal hier komen of z’n advocaat of ’n ander en bij je informeeren. Dan zeg je eenvoudig: ik weet van niks en de juffrouw heeft hier altijd alléén gewoond ...”

„Daar kan iek mijn vingers mee brande ...”

„Dat kun je niet. Je bent toch niet verplicht te antwoorden. Wordt ’r niet meer gejokt om bestwil? Denk is an je eigen Netje. An je eigen dochtertje. Komt ’r ’n proces en wor je onder ééde gehoord dan is ’t stilzwijgend dat je alles wat je gezien en gehoord hebt zegt. Maar zoolang kun je toch zwijgen? Wat waag je ’r mee? Niks. Je verdient honderd gulden. Je maakt dat ’n moeder d’r kinderen houdt, nietwaar?”

„ ... ’n Prozes ... ’n Prozes... Iek heb liever nieks met die Joestizie te make ... En liege ... liege ... nee, iek brand niet graag mijn vingers. ..”

„ ... Wat ben je slecht van begrip, Doedelaar!... Als ’r iemand komt en je vraagt of hier ’n juffrouw Casper en ’n meneer Spier hebben samengewoond, hóéf je dan te zeggen: ja?”