Kamertjeszonde

390

„Nee dat ies waar.”

„Dan kun je toch gewoon zeggen: man dat zijn jouw zaken niet, je heb hier alleen maar te komme om geschoren te worde en ik ben geen verklikker...”

„ ... Ja dat ies waar. lek ben geen verkliekker...”

„Nou dan?... En denk is an ’t verdriet van de juffrouw als ze d’r kindertjes mot missen.”

„... Die joeffrou!... Die joeffrou! Neem mijn niet kwalijk mijneer, maar met die joeffrou heb iek geen medelijde ... Die heeft mijn vrouw zóo affrontirt met die servet en die handdoek en met dat schmoetzige pannetje en met...”

„Jawel. Dat weet ’k wel. Laten we de juffrouw d&n ’r buiten laten. Denk dan dat u ’t alleen voor mij doet...”

„Voor u alle respek mijneer. U heeft mijn altijd netjes behandeld. U wiel iek wol helpe ... Want iek kan gerust ’n eed doen voor de joestizie ...”

„’n Eed? D’r is geen sprake van ’n eed. Voor geen miljoene zou ’k wille dat je ’n valsche eed...”

„Wie spreekt van ’n valsche eed?” —, sluwlachte Doedelaar, die weer aan ’t inwrijven ging: „iek kan ’n eed doen dat iek niets Weet en mijn vrouw ook...”

„Ach loop heen ...”

„ . .. Waarachtig mijneer . .. Iek hoef toch nieks te wete .. . Heb iek ooit gezien wie ’s avonds bij die joeffrou kwam ? Iek bemoei mij niet met die visite van die joeffrou... lek weet niet of ’t ’n dame of ’n heer was ... U heb de huissleutel... Dus hoe wou iek wete of u ’s nachts bij die joeffrou geweest ben ? .. . Iek weet ’t wèl.. . Maar iek hóéf ’t niet te wete ... U kan wel ien die kost geweest zijn... lek heb u nooit ien bed zien liege, niewaar ? ... lek heb zooveel heere bij die joeffrou zien biene-gaan ... Mag iek dan wat van die heere veronderstelle ? ... Magge die mense die bij mijn wone dan geen visite ontvange ?... Dat zou wat moois zijn... Dan zou iedereen ien Amsterdam buiten zijn bed piese ... lek heb nooit wat oenanstandigs gezien ... Iek wiel dus voor u, omdat iek voor u zooveel respek heb — voor die joeffrou niét — met alle pleizier ’n eed doen” ...

„Dat zou verdomd gemeen van je zijn — want je weet drommels goed dat ’t waar is . . . Heb je me niet dikkels gevraagd hoe ’k geslapen had en of d’r niet te veel leven in den winkel was geweest ?” . ..