Kamertjeszonde

387

grüwlijk doen in ’n man om baldadig kinderen aan eene moeder te ontnemen.

Even aanwippen bij Doedelaar om met Georgine te overleggen. Maar hoè? Wat zou ze zeggen. Zou ze ’r niet wanhopig onder zijn ? En maakte ze zich niet véél te vroeg ongerust ? Zat die man nog niet rustig en wel in Amerika ? Vlug liep ik het gangetje door, den winkel voorbij. De glazen voordeur was wéér op slot. Nog eens klopte ik en nog eens. Er werd niet opengedaan. Frits, de barbiersjongen, dee de winkeldeur open, keek me béte aan. „Zoek u de juffrouw, meneer?”

„Is de juffrouw uitgegaan?”

„’n Dik uur geleje.”

„Wat is dat nou, tegen etenstijd!”

„les mijneer Spier daar?” —, schreeuwde de barbier van beneden. „Ja mijneer!”

Doedelaar kwam het trapje halfwege op. Z’n gezicht bleef in schemerdonker.

„Die joeffrou die ies uitgegaan, mijneer.”

„...Uit?... Uit?...”

„ .. . Met die twee kiendere ... Of u wou komme bij die vriend van u ... Hoe heet-die mijneer ook w^eer ?” ... Bij... Bij... ’t les een mijneer die zoo gróót ies en zoo hard altijd praat — zoo een met een briel op . . .”

„ ... Bij Dirk van Leeuwen?”

„Juist! Juist! . . . Bij Yon Leeuwen . . . Stoem van mij . . . lek wiest dat ’t ’n Löwe was, hèhèhè!” . . .

„Heeft mijn vrouw niks anders gezegd?”

„Nee — zij zei alleen maar wij ete van mieddag niet thuis, want die vrouw van die mijneer die moet jarig zijn, niewaar Friets? Heb jij ’t ook niet gehoord?”

„Ja, daar had z’n briefie van gekrege.”

„O. Dank u.”

„Mot u niet geschore worde? U ziet ’r smèrig uit.”

„Ja da’s goed. Scheer me eventjes vlug en laat Frits wat sigaren voor me gaan halen in de Van Wou. Dan kun je ’r zelf een opsteken.”

Terwijl Doedelaar me inzeepte, kreeg ’k ’n listig gevoel over me, zoo iets dat ’n joodje moet gevoelen als hij sluwtjes rotte sinaasappelen voor gave verkoopt. Die vent en z’n vrouw