Kamertjeszonde

877

rooie lap. Maanden had ik over de verhouding van Georgine en mij nagedacht, maanden getobd om uit den warwinkel van „theorietjes” te komen.

„Nou nog eens voor ’t laatst, Dirk,” zei ik ernstig: „nog eens voor het allerlaatst zal ik je mijn meening zeggen. Wie op dit oogenblik van „vrije liefde” praat, zwetst, kletst, wauwelt den gruwelijksten onzin” ...

„Argumenten!” — viel hij in de rede.

„Die zul je hebben en plentij Wat Georgine en ik gedaan hebben is een zuiver révolutionnaire daad geweest tégen de drukkende huwelijkswetten. En we móésten wel. We móésten. We móésten. Daar valt niet tegen te redeneeren. Maar geloof jij, in Godsnaam, dat er één liefde vrij kan zijn als het fondament van de tegenwoordige maatschappij modderkluit blijft? Als ik denk aan de misselijkheden, de ploertigheden, de patserigheden, waar-mee Georgine en ik dagelijks te maken hebben — zij duizendmaal meer dan ik! — geloof jij dan dat er iets, ook maar iHs, iets vrij’s is aan ons hokken in dit of dat kamertje? Vrije liefde is een zeepbel, een nonsenspraatje, een van die slappe, kwalachtige burgerlijke idealen, waarover ongetrouwde juffrouwen op theekransjes leuteren. Daaraan heb ik nóóit, nóóit geloofd. Maar jé vrije liefde, je wérkelijk vrije liefde krijg je eerst als de vrouw én de man maatschappelijk zelfstandig kunnen leven, de vrouw onafhankelijk van den man, beiden los van het Bezit, én als de huwelijkswetten zóo vereenvoudigd worden, dat de wil van den man óf die van de vrouw voldoende is om het „kontrakt” — je kontrakt! — te verbreken. Laat me nou even uitpraten. ’k Ben er dadelijk ! — De vrije liefde komt eerst mét de overwinning der socialisten na eeuwen. Want je krijgt géén zuivere verhouding tusschen man en vrouw dan op zuivere economische basis. Daarom is het burgerlijk geleuter over vrije liefde én het geknoei van „vrije vrouwen” én het wurmen van honderd en een vereenigingen voor „rechten en belangen van de vrouw” werk van achterlijke dames, knoeiers, suffers, burgerlijke wereldverbeteraars. Willen we ons beetje levensgeluk niet heelemaal vertrappen, dan móéten we wel — als ’t nóódig is voor het huwelijk — anarchistisch, krachtig anarchistisch optreden — maar voor een duurzame verbetering voor een ieder bestaat maar één middel: sluit je aan bij de socialisten met de beste taktiek — sluit je aan bij de nieuwe levensbeschouwing die de verouderde