Kamertjeszonde

378

voortbrengingswijze aan den dijk zet! — De rest, ’t prullig de-batteeren over de rechten van de vrouw, ’t blaadjes uitgeven voor de vrouw, ’t afzonderlijk ageeren voor de vrouw is geen cent waard, verzwakt, versnippert. Er is maar één weg, een koninklijke weg, één weg en dien gaan Georgine en ik. En als ik ’t zou kunnen, zou ik ’t van de daken schrééuwen, van de daken schrééuwen: Het socialisme is de éénige w^Teg naar het zuivere huwelijk, de éénige, de éénige!” . ..

„Nou! Nou!” stuitte Dirk mijn wijzen woordenvloed: „wacht dan met schreeuwen tot je op de daken bent. De buren zullen denken dat ’r ruzie is!” ...

Wij lachten, redeneerden voort, tot diep in den nacht. Maar op een gegeven oogenblik begon Georgine te huilen, maakte een eind aan het dor gepraat dat wonder veel begon te gelijken op het gesprek dat ik lang geleden met Scherp in de Bar had, vóór ik trouwde. Om haar gerust te stellen — de angst voor den man^met-het-kontrakt achtervolgde haar — beloofde ik ten slotte te gaan h o o r e n bij een advocaat zonder me tot iets te verbinden. Aldus geschiedde, dat den volgenden namiddag een onderhoud plaats had, dat men zou kunnen noemen een kluchtige „verhandeling”, waarin i k de niais-rol speelde. Ik geef het zoo weer:

Hoe ik vernam dat ik Biets van liet huwelijk wist.

Gegeven een advocaat. Gewone mise-en-scène, correct, veelwetend.

Ik, onnoozel, niais, watje in boeren-Hollandsch’n dweepert noemt.

Ik: (het geval breedelijk uitleggend — de advocaat breedelijk luisterend)

!....? ....??...!!!!!....?.. ..? .... ? .....?

De advocaat: — U is zeer onvoorzichtig geweest.

Ik: — Waarom?

De advocaat: — Ik zou u in de eerste plaats den raad willen geven u zoo spoedig mogelijk te retireeren.

Ik: — Te retireeren ?

De advocaat: — ’t Kan uw bedoeling toch zeker niet zijn, wat men noemt, te blijven hangen aan die juffrouw, niet waar ?

Ik: — Ik houd van de dame in kwestie, wil haar natuurlijk voor mij behouden.