Kamertjeszonde

373

heid gezegd !... Van Barend ... van die bankierszoon ! Yan die officier van de marine, alles schreeuwde ze hard op, expres-hardop, dat ze ’t benejen zouen hooren, dat ze ’t zouen hóóren .. . Dat serpent... Dat varken !... Dat me half op de verkeerde weg heeft geholpen met d’r raadgevingen!... En toen die vuilik benejen, die pestmof alles goed had afgeluisterd, toen kwam-die binnen en begon ook op te spelen, dat ’r klanten in de winkel waren, dat ’t ’n schandaal was! — Geen énkele klant was ’r! Op me woord van eer — ’r was ’r niet één. Dat loog*die. Dat zoog-die uit z’n duim om binnen te kunnen komen. En toen ging die Stengevis nog is an ’t vertellen en an ’t schreeuwen en toen zei ik dat als ze me kamer niet afging, ’k Y'd’r af zou smijten. God, ’k was zoo woedend, ’k Had ’r kunnen vermoorden. Die Judas. Dat wijf. Dat kreng om alles zóo te schreeuwen dat die vuiliken benejen ’t konden hooren !... En toen die mof w^reer. Of ’t nou god-hier-en-daar gedaan was, dat z’n heele affaire verliep — ’n affaire! — Wat heeft-ie te doen ? Anderhalve klant! ’n affaire! Og ’n affaire! ’k moet lachen als ’k ’r an denk! — dat*ie van z’n huis geen hoerekast maakte! Wat zeg je daar van ? Nou wat zeg je daar van ? Zoo’n vuilik!... En z’n vrouw ’r ook bij en hém an ’t opwarremen. God, god wat ’n schandaal! — Toen begon die Stengevis mijn partij op te nemen — heb je ooit zoo’n geschiedenis gehoord? — en de mof uit te schelden dat-ie ’r geen bliksem mee te maken had, dat ’t in alle geval mijn kamer was en dat als zij ’m gehuurd had, zij wel zou weten wat ze zou doen. Dat zal ik jou dan is late zien, zei de mof en toen zond-ie Frits om ’n agent. O Jezis, Alf! O God, Alf! Die krèngen. Om zoo tegen me op te staan als jij ’r niet ben — om me zoo de dampen an te doen. Ka en Toosie an ’t huilen toen de agent kwam. Toen zei de agent: wié is hier de baas. Dat ben ik zei Doedelaar. Dat liegt-ie zei Stengevis: ’t is de kamer van de juffrouw. Nou toen wer ik woedend. Was ik begonnen ? Had ik de herrie uitgelokt? Had ik ’r niet zesmaal verzocht om op te donderen. Nou toen zei ik — en daar heb ik nou nóg plezier van — in godsnaam, de kogel is door de kerk: „Agent, zet dat wijf van me kamer!” Toen vroeg-die eerst nog an Doedelaar of ’t goed was en Doedelaar — die man was half-krankzinnig van drift — die schreeuwde: D’r aus! D’r aus! D’r aus met de heele hoere-boel! — Stengevis die was zoo wit als ’n lijk — als ’n lijk! — En weer an ’t schelden. Maar toen moest ze weg voor de agent