Kamertjeszonde

872

maar weet!.... We moeten weg, hoor! ’t Is hier onmogelijk geworden ...”

„Vertel ’t nou asjeblief kalm. Niet zoo opgewonden...”

Zij probeerde rustig te vertellen, maar bij momenten werd ze gejaagd, moest ’k haar wenken om kalmer te zijn.

„ . .. Nou moet je verbeelden ... Hè, ’k kan haast niet praten van zenuwen ... Nou moet je verbeelden dat ze om twee uur met zoo’n opgestreken zeil komt om d’r geld... Ze most ’11 week of vier of zoo iets hebben, ’k Zeg tegen d’r me man is d’r nou niet, kom van avond terug. Hé’k ’r nog niet twee weken geleden vijf dollars gegeven? ... Toen begint ze me op te spelen ... Net of ’t mensch gek. was. „Wélke man, wélke man, zegt ze: „jij houdt ’r zoo’n bóél mannen op na.” — „Zeg is, ben jij dol, zeg ik — waar bemoei jij je mee? Is ’t je niet genoeg als jij je cente krijgt?” Daar begint ze me te schèlde, te schèlde te gemeen om te herhalen — die koppelaarster! — en te schrééuwen! Hou je smoel, zeg ik. Denk ’n beetje an de mense!... Maar ze déé ’t ’r om, die vuilik, ze smeet ’r alles uit. Ze had gehoord datlsaac weer naar Holland kwam en nou wou ze d’r cente. — Van wie zou ze ’t gehoord hebben? Van wie? Daar maak ’k me ongerust over? Van wié zou ze ’t weten? Van me schoonmoeder? Of zou hij d’r zelf geschreven hebben ? Wat denk je ? Vin je ’t niet vreemd ? Wat dénk jij ?” . ..

„Vertel eerst af”...

„ ... Ze wóu d’r cènte hebben. Ze was bang dat ze ze anders van de een en van de ander niet zou krijgen... Mensch, zeg ik: hou je fatsoen, denk toch an de buren. D’r is vóór ’n winkel... Kom van avond, dan zal Spier je betalen!... Nee, ze ging niet weg. En w^Teer an ’t schelden en an ’t schelden op jou, dat jij zoo’n kale rot was, dat ik te stom was om voor de duvel te danse da’k met zoo’n armoedzaaier de hoer speelde — dat waren d’r eigen woorde! Hoe vin je ’t ? Wat zeg j’r van ? Is ’t niet beestig! Hè ? — da’k ’t zoo goed had kunnen hebben als ’k met die resident — hoe heet die vent ook weer? — die Vermeulen als huishoudster naar Indië was gegaan !... Toen wer ik woedend en schold ik haar uit... en haar man... die lummel die d’r helpt om de wasch te boenen !... En toen zij d’r bovenop !... Alles flapte ze ’r uit! Alles wat ze maar van me wist!... Want ze wist alles, alles... En daarvoor was ’k bang... Maar nou bèn ’k niet meer bang voor d’r!... Nou hè’k ’r ook de waar