Kamertjeszonde

die huisdeur die altijd ópen staat... Is de voordeur op slot ?” riep ze angstig. — „Als je zóó begint, ben je goed op weg! Je blijft hiér. We zullen kalm afwachten ...” —■ „Als je maar geen oogenblik van me weggaat,” smeekte ze, bleek van angst. — „Malligheid.” — „Ach toe, Alf!” — „Dwaasheid. Die man doet je niks. Die man-mèt-het-kontrakt!... Wil je me nog ’n boterham snijden?...” — „Hoe kun je nou eten!” — „Ik heb trek. Wat zeg jij, Ka?” — „Ikke ook, oome.” — „Niet met twee hande eten, groote meid.” — „Is pappa terug, oome?” —„Je pappa...?”

— „Hou je mond, nest! Je mag niet meepraten als groote men-sche spreken, hoor je!”, verbood Georgine. — „Nou-ou!...”, protesteerde het kind. — „Niét zoo met ’r omgaan, Mol!... Hou je van je pappa, Ka?” — „Van pappa? ... Ja, niewaar, mamma ? . .. ’k Mót van me pappa houe, niewaar, mamma?” — „...Van wie hou je meer, van je pappa of van mij?” — „Van ü, oome ...” — „ ... Wil je liever van mamma en oome weg en naar pappa toe?”

— „Nee-èe. Nee*ée!... Bij ü en mamma blijve.” — „Als ’k je nou ’n prachtige pop geef,” hield ik aan: zóó één, kijk is: zóó een: wil je dan niet liever naar je pappa en van ons wèg, hè ?... Wil je dan?” — „Nee-éé !... Nee-éé! Bij u blijve !...” — „Hou nou op, Alf, anders gaat ze nog huile.”

’s Middags kwam ik terug van ’n boodschap, klopte aan de deur die op slot was. Georgine keek door ’n kier naast het gordijntje, maakte open. Haar oogen waren rood-gezwollen van huilen. — „Wat is *r? Wat heb je?” —* „D’r is zóó’n scène geweest! Zoo’n scène... ogotogot!” — „Met wie?” — „Met dat krèng, met die Stengevis!” —„Is die hier geweest ?” — „...Waarom ben je niet thuis gebleven!...” — „ . . .Wat is ’r dan!.. . Dag, Toosje... Kom jij weer is met Ka spelen?” — „Nee, Toos blijft ook hier.” — „Blijft Toos hier?”, vroeg ik verrast.

„Ja. Ze blijft, ’k Wou niet meer hebben dat zij d’r meenam. ’k Heb zoo’n meelijden met jou! Zoo’n meelijden met je!... Da’k je al die last andoe!... Twee kinderen!,.. O, wat is ’t leven toch èrg!” — „Wil je me nou liever vertellen wat ’r gebeurd is!”

— „ ... Vreeselijk!... Verschrikkelijk !... De politie is ’r an te pas gekomen !... Nou zie je hoe droomen uitkommen!... Jij, die in niks gelooft!... Hè-’k tóén niet gedroomd van paarden van de tram die me wouen bijten ? ... Zoo’n schandelijke herrie !... We kunnen hier niet blijven wonen, hoor! Als je dat