Kamertjeszonde

370

zou kommen vermoorden ! ... Ach-God, lieve Alf.. . vergeef ’t maar . .. vergeef... ’t. .. maar” ... — Zij zoende mijn hand, mijn hand, die nat van heete tranen werd. — Nou geloof ’k je nooit meer,” zei ik ontmoedigd, diep terneergeslagen, „in niks meer! Gèk, die ik was! Gèk om te meenen da’k jou opgeheven had.”

„ ... O! O!”, huilde zij, hartstochtelijk-snikkend: „schei nou uit!.. . ’t Leven is toch zoo naar... Hou nou op!... Laat me niet in de steek!” — »Wie spreekt ’r van in de steek laten?... Wat zeg je nou weer voor viesheden? ... ’k Zou ’r om kunnen huilen dat je me zoo belogen heb — dat je me zoo nakend laat staan ... Als die man nóu, dadelijk, binnenkwam ... zou ’k met m’n houding geen raad weten ... zou ’k staan als ’n gewone, scharrelende patser!... En jij die weet hoe ’k liegen haat, haat, haat, dat ’r niks érger voor me op de wereld is!...” — Zij snikte met ’t hoofd in de handen. Ka zat met angstig pruil-bakkesje. — „ ... Alf!... Alf!... Waarom zeggie me dat alles nou,” weende ze : „ ... Wil je da’k me dan verdrink !...”

Mijn woede zakte. Kijkend door de ramen hoorde ik haar snikken, snikken als zuchten uit een grijze verte. Goor zwart lag ’t kippenhok in ’t zwart kale tuintje. Kippen kakelden, bepikten den zwarten grond. De hond van den barbier met drillende, platte, weeke tepels snuffelde rond. Aan de overzij, triestig in de fletse lucht, stompte de roode-steentjes-muur op, ramen, kozijnen én horretjes èn roode gordijntjes én tuindeuren ... — „Ik was zoo ba-ang,” begon zij weer achter me: „zoo vreeselijk ba-ang... Dat vat jij niet... Als ’k ’m schreef dacht ’k dat ’r ’n end zou kommen an alles...” — „Had je dan zoo weinig vertrouwen in me ...” — «Ach, ach, ik vertrouw je alles ... maar ’k ben zoo bang voor de dingen...” — „Wélke dingen?” — „... Voor dè dingen ... dé dingen ... ’k Kan ’t je niet zeggen ... ’k Weet ’t niet... La-me nou niet in de steek, Alf! ... ’k Ben toch góéd voor je.” — „Daar dénk ’k niet an ... Huil toch niet zoo!... Is ’r nou zoo iets verschrikkelijks gebeurd? ... Geef me ’n zoen ... En lieg niet meer ... nóóit meer!... nóóit meer !... Hoor je me?” — „Nooit meer! Nooit meer!” — We zwegen even. Toen zei ik rustig, in zékere voor-voeling: „Hij is in de stad.” — „Wel néé,” schrikte ze. — „Hij is ’r, zeg ’k je ... Die veertien dagen is niks dan ’n smoesje.” — „Geloof je?” — „Zéker.” — „Dan blijf ik hier geen minuut meer... Hij weet ’t adres... En