Kamertjeszonde

863

„Nee. — Laat me je speelgoed is kijke.”

„Da’s me keuken — en dat benne me poppe — enne dat is ’n winkel — enne dat is ’n sevies — enne dat is ’n pienpien — daar mot u an draaie — kijk zóo — hoor u ? — Mooi hè ?”

„En van wie heb je dat allemaal?”

„Van me oome.”

„Nou da’s ’n góèie oome.”

„Waar ga u strakkies na toe?”

„Naar De-Haag.”

„Hier staat je bittertje, Jan.”

„Nou proost. Proost meneer en op de aangename kennismaking.” „Dank u.”

„En kom jij niet is over naar De-Haag, Georgine, as ’t kind beter is?”

„Ze is nog niet beter.”

„Kwestie van ’n paar dage. — Als ik ’r over te zegge had, liet ’k ^Jr opstaan. Je maakt kindere ziek met ze in bed te late legge.”

„De dokter zal ’t toch wel wete.”

„Ach wat. Dokters wete niks. Die raaie net zoo goed.”

„Da’s gekheid — ’n dokter weet ’r toch altijd meer van dan jij of ik.”

„Dat zit nog. Wat weten ze van je? Niks. Als je dood mot, mót je dood. Laat daar ’n dokter maar is tegen opkomme.”

„Nou ja. Dood. Jij komt ook met zulke groote woorde. Maar heb jij maar is kiespijn.”

„Dan steek ’k ’n pruimpie tabak in me mond en houmecente in me zak. O zoo. Kip ik heb je.”

„Dat zou ’k wel is wille zien. Je heb mooi prate nou je gezond ben.”

„Nou an mijn lijf geen onkoste. Ik zou je blaze. Wat u, meneer? Gloof u an dokters ?”

En ik begon mee te praten. We praatten alle drie, tot ’t uur dat-ie bij ons wóu doorbrengen in lauw gesprek-gegrinnik ver-wezenloosd was.

Vroeg kwam ’k thuis. Georgine, bleek, met blauwe kringen onder de oogen, lag in den leunstoel. Haastig veegde ze de kaarten van de tafel.

„Wat heb je gedaan?”