Kamertjeszonde

362

„Van moeder.”

„God allemachtig wat kletse jullie vrouwe toch met mekaar... Wat had jij daar nou van noodig !...”

„Die is ook goed!... Mag je zuster niet wete da-je getrouwd ben ? ... Maak jij daar geheime van ?”

„Getrouwd! Getróuwd! Wat zaag je toch van getrouwd! Wie is er getrouwd ? Ben ik getrouwd ? Hahaha! Nee, da’s weer zoo iets van jou ! ... Haha !”

„Nou ’k dacht ’t,” lachte Georgine mee: „jij ben ook zoo ’n rare en men ziet je zoo zelden?”

„Nee ik trouw nóóit — of ’k most is ’n meissie met ’n berg cente tegenkomme! Haha! Wat zeg u meneer?... ’k Ben nog jong, hoor ?”

„Ja, dat zeg ’k ook”

„O zoo.”

„Ben je dan niet meer met die Door?”

„Wat mot jij toch van Door, van Door!... Van Door!... Ik ken ’n Jo en ’n Marie en ’n Rika en ’n Door en ’n Jansie! Haha!... Dat kan ’k me zoo voorstelle hoe moeder weer an ’t kletse is geweest... Net iets voor d’r om zich te bemoeie met allemaal dinge waarmee ze niet noodig heeft!”...

„Wil u ’n sigaar, mijnheer Casper?”

„Asjeblief meneer. U woont hier wel gezellig. — Wat’n lang kippehok!”

„Nee, da ’s niet van ons.”

„O zoo. En zing jij nog veel, Georgine ?”

„Nee. Ik zing niet meer.”

„Zoo. Zoo.”

’n Ouwe stilte van volkomen uitgesprokenheid, van elkander niks meer te zeggen te hebben.

„Drink je ’n bittertje, Jan?”

„Ja, ’n bittertje wil ’k wel. Eentje maar. Anders verzuim ik me trein.”

„Oome Jan ! Oome Jannie !”

„Ja, Ka.”

„Kom u is hier.”

„Wat is ’r dan?”

„Ga u weer weg?”

„Strakkies.”

„Heb-u me speelgoed al gezien?”