Kamertjeszonde

861

„ ... Wat doet me dat ’n pleizier! .. . Wat zal Ka blij zijn!.. . Hè, wat vin ’k dat aardig van je!”

Ze kwam binnen met een knap jongmensch, die op haar geleek. Z’n gezicht was gladgeschoren-blozend, z’n neus mopachtig.

„ Alf! Alf!. .. Kom is uit de alkoof... Da’s me broer Jan — meneer Spier.”

„Dag meneer.”

„Bonjour meneer.”

„Mooie broer ben jij om zoo wéinig an te kommen! .. Hebbe jullie me brief gekrege ?”

„Gistere ... Toen zei ik: ’k ga is naar Ka kijke. — We ware ongerust — ’k Heb net ’n goed uur voor me. —Van avond spele w⁷e Samson et Délila... En waar is Ka ?”

Het was een raar-stijve ontmoeting, ’n kennismaking als op straat met ’n vreemde an wie je zoo eventjes wordt voorgesteld. Hij was dikverlegen met z’n houding — ik kalm-gereserveerd. Alles wat ’k van ’m gehoord had, maakte dit muzikantje, dat als minteneerend bourgeois leefde, niet bijzonder sympathiek. „Dag oome Jan!”

„Dag Kaatje... Hoe maak je ’t meid ? ... Kijk ik is voor je meegebracht hebbe?”

„Ze mag nou niet snoepe, Jan,”

„Ach wat zou ’t? Steek ’r maar een in je mond” . . .

„Nee, ze mag niet” . ..

„Onzin ! Onzin !... ’t    Kind    ziet ’r    best uit!. .. Eet ’r maar

eentje, Ka,” hield hij aan.

„Nee, meneer Casper    —    Ka mag    niet snoepe. We zullen ’t

voor je beware, hè, Ka ?    tot    je    beter ben” —, kwam ik tusschen-

beiden.

„Nou dan niét... Mij goed . .

„En wat ben jij dik geworde, Jan.’*

„Kan je zoo hebbe. Kan je zoo hebbe.    Goed leventje!”

„ ... En hoe gaat ’t met moeder ?”

„Niet best. Z’ is laatst van de stoep    gevallen. Maar niet    èrg

hoor. Niks erg. Been wat bezeerd. Stilzitte. Anders niks...    ’t    Is

hier benauwd.”

„En hoe maakt ’t je vrouw ?”

„Me vróuw? Me vrouw? Wat voor vrouw?”

„Doórtje?”

„Doortje ? Hoe kom je daar an ?”