Kamertjeszonde

352

Ze lei de velletjes in Kloos, sloot haar gezamenlijke gedichten in de la van het kastje onder haar gewezen schminkdoos,

„Heb je gehuild?”

„Ikke — nee.”

„En je heb zulke dikke ooge.”

„Van de slaap.”

„Mamma! Mamma!” Schrikkerig-angstig snerpte het kinderstemmetje uit de alkoof.

„Wat is ’r schatje?”

„O, mamma! Mamma! ’k hè-zoo’n pijn, zoo’n pijn!”

„Toe-nou, niet huile! Bèn je mamma’s kindje! Niet-huile!”

„’k Hè-zoo’n pijn op me buik.”

„Da’s natuurlijk d’r borst, Georgine — Poeiertje slikke. Ka? Lekkere poeier?”

„Neeéé! Neeéé!”

Kregel duwde zij het papiertje uit mijn handen. De poeder stoof op den grond.

„Hè! Hè!... Wat ’n stoute meid !... ’t Is maar suiker!... Proef is.”

„Nee-éè . . .■ Nee-éé!... Ik wil niet!... O mamma!... Mammaatje!... ’k Hè zoo’n pijn!”

’t Klagelijk smartstemmetje huilde tegen Georgine’s borst. „Wi-je niet wat drinke?... Kom nou, hartje.”

„Nee-ee! Nee-ee!”

„’n Zacht eitje?”

„Nee-ee!... Niks drinke!”

„Koppie chocola?”

„ Wèl chocola .. . niks drinke !...”

„Maak jij ’n beetje chocola klaar, Alf... en doe ’t poeiertje ’r in, hè?”

„Nee géén poewertje... ’k Lus geen poewertjes!”

In de keuken zocht ’k warm water. Maar de kachel was uit. Beneden hoorde ’k iemand scharrelen.

„Juffrouw!” riep ik zachtjes aan de trapdeur.

Geen geluid. Dan maar even naar benee.

Het was een nauw kronkeltrapje, door een gordijn van de kamer gescheiden. Met den rug naar de trap zat juffrouw Doe-delaar De Rooie Duivel te lezen.

„Hm!”

Ze keerde zich verschrikt om.