Kamertjeszonde

346

wreek smeek

bericht gewicht vergezicht wagen dragen benomen betoonen

streven leven geven beven zweven gezworen hooren booren gloren verstiet niet winden binden

krachten smachten verzachten klachten betrachten slagen behagen vragen vlagen knagen spijs wijs grijs graf af straf

kleed gereed streed leed misdeed wijken gelijken rijken bezwijken gronde stonde sponde ronde monde profiteeren leeren kleeren

ontspringt dwingt zingt klinkt winkt rinkt blinkt

toon gewoon hoon loon koon

speelen velen heelen

vlijt tijd nijd snijdt spreidt krijt

huid bruid luid kluit fluit ruit

binnenschreidt wijd.

VERZEN VAN GEORGINE CASPER.

I.

Stikdonkere nacht, geen enkle ster.

Duister, gelijk het graf, zwart mijn gedachte

gelijk een nevel ondoordringbaar is mijn ziel

O kon ik mijn geest die klaarheid geven

tot wetenschap en poëzie doordringen

O ! daal! op mij neer helderheid des geestes

Verscheur die wolk, die mij het genot der poëzie ontneemt.

II.

O mogt het mij toch eens gelukken Mijn best gevoel in verzen uit te drukken Een vers van schoone poëzie.