Kamertjeszonde

345

Hel van zilverklank sprak het stemmetje door de kamer. Haar oogjes schitterden van koorts, de wangetjes bolden purperrood. „Héérlijk! Dolletjes .., 2'al ’k nou is zinge ?”

„Nee, snoet, D’r onder blijve.”

„Effe maar, hè? Effe ? ..

„Daar was is ’n mannetje, dat was niet wijs.

„Dat bouwde z’n huisie al op ’t ijs;

„’t Begon te dooièèèè, maar niet te vriezèèèè...

„Toen most-ie z’n huissie ver-lie-zèèè. ..”

„Nou slaapies doen.”

„Ja, mamma.”

Halftien, zachtjes loopend, kwam ’k thuis. Georgine lei met nog natte oogen bij het kermisbedje ingeslapen. Kaatje sliep. Haar adem zaagde pieperig uit ’t open mondje. Voorzichtig ging ’k bij de tafel zitten. Kloos lag opengeslagen. Er naast een aantal beschreven, genummerde velletjes. Glimlachend, dan heel ernstig begon ’k te lezen, wat niét voor me bestemd was. Boven ’t eerste velletje stond :

VERZEN VAN GEORGINE CASPER

in nagebootste drukletters, dan volgde deze voorbereiding op een kladje.

geprezen

onderwezen

vreugd verheugt jeugd vlood dood nood lood rood

tooverkracht aangebracht gedacht zacht lacht verwacht

verdragen wagen vragen jagen

spiën gezien lien

verklaard openbaard verjaard

kind wind begint

scheef dreef

verwinnen beginnen verzinnen gezicht bericht verwant verstand fier getier