Kamertjeszonde

844

Ien met ’n getrouwde vrouw! Brand je vingers maar niet, ouwe jongen !... Als je ’t is uitmaakt, schrijf mij dan ’n briefje, zeg!” ... „ .. . Ik hou niet van zulke grappen, Bax ... al betaal ik je niet.’⁵ „ ... Neem me niet kwalijk ! Pardon mijneer !. . . Moet je dat zoo ernstig opnemen ?” .. .

„Ik neem nooit iets ernstig op. Kom je morgen terug?” „Natuurlijk.”

„Wat ’n ploèrt,” zei Georgine toen ’k binnenkwam; „ik heb staan luisteren.”

„Dat zou ’k voortaan maar niet meer doen.”

„’k Was zoo ongerust... ’k Wou hooren of die soms iets érgs van Ka zei... ’k Wil die vent niet meer hier hebbe ...”

„Of je diè neemt of ’n ander: wat is ’t verschil?”, glimlachte ik, „ze denken nu eenmaal zoo. Om ’t plat te zeggen : aan ’n vrouw die met ’n man uit genegenheid lééft, zooals jij, meenen ze allemaal wat te kunnen doen — Lach ’r om! Voel je zelf hóóger dan dat véé. Basta. En hoe gaat ’t met de kleine Ka?” Ze lag op een geïmproviseerd bed op vier stoelen in ónze alkoof, ’s Middags had ik haar verbed.

„Lékker ziek, hè, oome ?”

„Nou, wat lekker!”

„Toe, Alf — hou in Godsnaam op !”

„Willst du das Ich das Kind bange mache?” zei ik wéér in mijn schoonste Duitsch.

„Yin je ’t prettig in de alkoof, Ka?”

„Nou watte! Netje mag hier niet komme, wél ?”

„Nee. Netje mag hier niet komme.”

„Ze het me geknepe vanmorrege, oome” .. .

„Je mag niet klikke.”

„Nou-ou as ze me knij-ijpt!”

„Dan zal jij ’r ook wel wat hebbe gedaan.”

„Nietes... Zij liet ’n poepie ... Enne toen zei ik, a jassus-kind wat stink jij... Nou-oü en toen het ze me geknepe.”

„Nou da’s lang niet mooi van Netje.”

„Wat gezellig, hè oome, da’k u en mamma kan zien legge, hè?” „Asjeblief.”

„As ’k nou wakker wor zeg ’k: goéie morrege... goeie mór-rege, hè ?”

„Precies.”

„Kijk zoo: góéie morrege mamma, góéie morrege oome.”