Kamertjeszonde

343

„O! O! Oooo !... Niet doen!... Mamma! Mamma!... Niet an me komme!”

„0, wat ’n kinderachtige meid,” suste Bax vrindelijk.

„O, mamma!... Mamma!... Hij wil me snijje!... O mamma!...” „Welnèe, snoet/’ zei ’k lachend, ’t bloot lichaampje vasthoudend.

„Niet kloppe!... Oome laat-ie niet kloppe!”

„Geef ’t ’r even in d’r hande, Bax. Ze is bang voor je hamer. Kijk nou eens, domme meid... ’t Is ’n hamertje. .. Sla mij nou maar is... Boem! Zie je wel dat ’t geen pijn doet? . .. Nou zal ik is bij je kloppe ... Klop, klop, klop is Kaatje thuis? ... Mamma heeft geen brood in huis... Binne! Binne!”

„Hè, wat ’n onzin!” lachte Georgine.

„Wat ben jij ’n huisvader ge worde!” zei Bax, die met lachend-verliefde oogjes méér naar Georgine dan naar ’t kind keek.

„En klop jij mij nou is ... Zie je wel, dat ’t geen pijn doet?” Bax stak de gehoorbuizen der stetoscoop in de ooren, beluisterde het borstje van voor en achter.

„ ... Net wat ’k dacht... Eene longetje wat aangedaan ... Goed warm houen... Mag niet uit d’r bedje komme ,.. En trouw poeiertjes slikke, hóór brave meid?”

„En niet naar school?” blij-lachte ⁷t kind.

„Nee, zoetjes in bed blijve.”

„Hè, ja,” zei ze verheugd, met blinkschittering der blauwe oogjes: „ ... ik lékker ziek en Netje niet!”

Ik liet Bax uit, informeerde nog even in de keuken. En ’r kwam ’n stukje gesprek, bijna te alledaags van bruutheid.

„Is dat kind van jou, Spier?”

„Nee.”

„Zóo. Mooie meid, zeg... Verdómd-knappe meid. Scharrel je al lang met ’r?”

„Ik scharrel niet. ’t Is mijn vrouw.”

„God, neem me niet kwalijk... Wannéér ben jij getrouwd? Ik heb geen communicatie gekregen ..

„Ik ben niet op ‘t stadhuis getrouwd..

„Verrèk dan !... Zeg dat dan dadelijk!... Nee jij ben ’n goeie !... Die laat iemand excuus maken !... Van wie heeft ze dat kind ?”

„Van haar man in Amerika.”

„Wat ben jij dan ’n gevaarlijke stiekemert!... Jawel!... Scharre*