Kamertjeszonde

342

„Voel je niet? Voel je niet?” —, vroeg ze vleiend, bijna stem van een angstig kind.

„Ja ja,” zei ik fluisterend, héél zacht, héél voorzichtig-fluiste-rend, pogend te antwoorden, klankjes-zeggend — om ónafgeleid achter de voelbaar-droge oogleden te denken aan haar genegenheid die de mijne overgroeid scheen. Want, vaag-melankoliek, als een zwaar-droevige aanwuiving, meende ik te voelen dat haar doods-visie van een gelukkig, naïef, burgerlijk-sentimenteel verlangen was —, de mijne nog geen berustenden vorm had; dat ik voor haar wereldcentrum geworden was, doodsgedachte in haar armen, hier in de alkoof benauwenis, als eene schrijning van wanhoop in m’n moe hoofd rondwaarde. Te liggen in ’n alkoof als Stientje, als marmerkindje in grauwen kamerschemer... En ik trachtte, luisterend naar Georgine’s adembeweeg, óók een vorm te vinden, ’n vorm van dood. Maar moede menschen kunnen dat niet. Helwakkere levensvreugde is noodig voor krachtig berusten in sterven. In ’n alkoof, ’s nachts, met ’n barbiertje onder je, óók in ’n alkoof, ’n barbiertje, ’n doodskoppig barbier-t j e, kun je niet, kün-je-niet, gaapt zwarte duizel-leegte met witwassen hoofdje op peluw van zwarte haren. O néé. O alsjeblief néé. Bij dag er over denken, buiten, bij den Amstel, bij watergeklots, blarengesuis... en dan zéker zijn — zeker — stèrk-zèker...

„Hoor je Ka hoeste?”

„Ga nou slape, kind!”

„Leg jij met je oogen ópen of toe?” vroeg zij weer.

„Waarom vraag je dat?”, schrikte ik.

„Ik weet ’t niet... Ik lag al dien tijd met m’n oogen open te kijken naar jou — zónder dat ik je zag — en tóch dat ik je zag — gék, hè? Gèk!”

„Ik lag met m’n oogen toe.”

„ ... Dan zie je allebei éven veel, hè?... Gèk is toch alles ... Heb je an mij liggen denken?”

„Ja...

„Zou ’k opstaan om Ka dicht te dekke?”

„Nee. Blijf nou rustig... ’t Zal wel niks zijn.”

Maar ’t was wat. De dokter, mijn ouwe „vrind” Bax, die me gratis helpt omdat ’k „artist” ben — Merde! — beklopte ’t borstje, Ka zat op mijn schoot te huilen.