Kamertjeszonde

837

„Sust!

„Sust, Duif!¹¹

„Laat ’m dan z’n smoel houe ..

„Sust! Sust!...”

„Juffrouw d’r leit ’n dooie..vermaande de juffrouw van twee-hoog.

Meijer hield op. 'Niemand snikte meer. De lamp roodde sufjes op hoofden en vormen. Boven begon ’n kind zeurig te blerren.

„U mot mijn effe ekskuseere,” zei de burgerjuffrouw, verlegen. De trap kraakte tree voor tree onder ’t gestomp van haar voeten.

„Arme, arme Stien” — begon Meijer opnieuw — „arm ongelukkig kind. — Ik vraag je vergiffenis als ’k je iets misdaan heb — als ^?k niet goed voor je geweest ben. — Bid bij God voor je ongelukkige vader. — Stakker, stakker, ’k zie je nog vóór me, an ’t tafeltje bij Mast — toen je me zag zitte .. .Ogotogot!”

Hij zweeg even, snotterend in een van de gebloemde bedgordijnen    ...    Arrem schaap !... Hoe ze de gebakken aardappels

van me vorrek at!... En nou dóód !.. . doo-oo-óód !... doo-ood !... En ik niet bij d’r sterfbed — ik d’r vader — d’r vader — d’r vader — van wie ze alles hield. — Ik, die d’r nog is ’n gelukkig uurtje bezorgd heb ..

„Kijk ’m nou huilè,” fluister-siste Duif, kwaadaardig: „jij heb nog al ’t recht om te huile ... stinkende egoïst... Je hèb wat voor d’r gedaan!”

„Hou je smoel,” zei Meijer, z’n vuist ballend: „Hou je smoel bij ’n sterfbed !”

„Wat gedaan!... Wat gedaan!... Wat gedaan,” herhaalde Duif nerveus-koppig, altijd in denzelfden gedempten angstigen toon . . . „d’r late verrèkke ... d’r late verrèkke, gemeene sodemieter met je péls !. . . Mijn voor alles late opdraaie! Mijn alleen!”

„Toe nou Duif, maak nou geen hérrie,” smeek-fluisterde Guus . .. : lioe kan je dat nou doen — waar je kind leit... Wi-je wat drinke ? ... Toe drink nou wat ?”

Duif slobberde van ’n glas, begon tegen Guus angeleund zachtjes toeval-achtig met bedwongen hysterische gillen te snikken ...

„Hè, toè-nou Duif! Je maakt ons allemaal zoo akelig.”

Meijer — om geen nieüwe ergernis te geven, stond stil bij de bedsteeplank, kijkend naar dood-Stientje, wier zwarte wimpers te rusten leien op ’t blauw-wit vel. Zwijgen van dood-kindje mengde zich met de stilte waarin zwaar van plompheid de vijand-

22