Kamertjeszonde

335

neer ? Niet d’r gelijkenis op de wereld!. .. Als ’k ’r is ’n kwartje gaf — je begrijpt: méér dorst ’k ’r niet geve voor ’t keelgat van d’r moeder — vroeg ze nog of ’k ’t wel misse kon ... En wat ’n móóie ooge, he?... Wat ’n goddelijke ooge voor ’n meisje van die leeftijd... Wat ’n ooge van ’n engeltje!.. . Heb je óóit zulke ooge gezien?... En ik die an niks dacht — ik die daar rustig zat te soupeere met meneer en mevrouw Van Burksen en van god en de wereld geen kwaad wist... Wat ’n toestand e ... of je midden in ’n drama”...”

Ratatatatata...

We reden over het Frederiksplein naar de Pijp. Wel probeerde Dirk nog wat te schreeuwe, maar ’t keiengerommel maakte ’t gesprek onaangenaam-hard. Soezend keek ik naar den man over me, die, geheimzinnig, télkens met z’n dure pels en z’n hoogen hoed uit ’t rijtuig donker opleefde, weer onzichtbaar werd, — tèlkens een was mom met droomoogjes, — donker — wèer het mom — wèer het rijtuigdonker — ’t rinkelend glaslawaai, ’t gerommel benee, ’t geschok van de koets om ons zwijgen, om onze drie onbewogen levens.

De deur werd opengetrokken, toen het rijtuig stilhield.

„Ben jij ’t, Dirk?” riep ’n stem.

„Ben je weer met Guus verzoend, Dirk?” vroeg ik, verbaasd. Hij scheen niet gehoord te hebben, wipte met breede sprongen de trap op. Meijer, deftig, voorzichtig, betastte de treedjes met zijn gelakte laarzen. Ik kwam achteraan.

In de achterkamer hing de lamp laag op de tafel, half-af gedraaid. Duif, in ’n vuil-bruinen ochtendjapon, zat rood-van-huilen in den armstoel, suf van oogenkijken. Op ’t nattig tafelzeil was ’n viés gewar van fleschjes, vuile kopjes. Er mufte een lucht van roet en medicijnen. Naast Duif, in de matschemering der lamp, zat ’n burgerjuffer met een zwarten omslagdoek om het hoofd.

De roode-blommetjes-gordijnen voor de bedstee waren dichtgeschoven,

Meijer met den hoed in de geglaceerde hand, kwam schuw-angstig binnen, zocht in de kamer, vroeg voor-het-eerst-éénvoudig-aarzelend in z’n doen... „Hoe is ’t met ’t kind, Anna?”

Duif antwoorde niet.

De burgerjuffrouw naast haar lei ’n mageren vinger op den mond, wees naar de bedstee.

Guus zei zachtjes:. .. „Dood” ...