Kamertjeszonde

329

Ik leerde haar, voor zoover ik het zelf wist, hóé te lezen, maar zij werd boos. — „Nou zoen je me, omdat je me uitlacht!” — „Wel nee, ik vin ’t juist allemaal zoo frisch van je ... zoo éérlijk ... hoe zal ’k ’t je zeggen . .. zoo kinderlijk ...” — „’k Yin ’r niks kinderlijks an!” — „Dat weet je zélf niet, Mol!” — „’k Merk wel dat je spot... Je keek moeder ook zoo...” — „Watte? Watte ? Heb ik gesnurkt ?”, kwam schoonmama wakker, Wereldvrede opnemend.

„Welnèe,” lachte ik terwijl zij het laatste hoofdstuk begon.

„Dat heb u gauw geleze”, lachte ook Georgine: „schei u nóu maar uit. Alf is klaar.”

„Als ’k ’s avonds lees”, lei schoonmama uit: „krijg ’k altijd soo’n slaap ... hou sou ’k nou an soo ’n slaap komme, hè ? ’n Móói boek, hè ? Yin je niet, hè ? D’r komme passages in, precies as ’t nieuwe testament... Wat lache jullie nou?... Is ’t nou sóo gek wa’k zeg?... As je nou lees: „Sulle wij die wonde plek van ons land ooit kenne balsemen ? Of sal het toch van daar altijd blijfe voortkankere ?” — Nou, as je dat lees... is dat niet precies ’t nieuwe .. Hè wat ’n onsin van jóu om soo te lache!”

„Maar moe !... Lach-nou niét! ’k Zou er ’t óüwe testament ook bijhale!”

„’t Ouwe testament is niks dan flauwe kul. — Daar spreek ’k niet van! — ’t Ouwe Testament! Adam en Eva dat ware de eerste mense, niewaar ? — Waar sijn dié vandaan gekomme? Allemaal flaüwe, èrreg flauwe kul. Daar komt nooit geen mens achter! — Krijg je geen brieve van Isaac ?”

„Nee.”

„Sendt-ie je geen geld meer?”

„Néé. Late-we nou maar over wat anders prate... Kaartje make, Alf?”, zei Georgine onrustig.

„Ga eens bij Ka kijke, Georgine, ’k hoor ’r zoo hoeste,” zei ik.

„O niks — ’n kou — warrem houe,” adviseerde schoonma: „’n hééle gewone hoest.”

We begonnen een kaartje, dat bij de eerste ronde al gestoord werd. Juffrouw Doedelaar kwam nóg eens klagen. Al zesmaal had ze nou gevraagd om d’r handdoek en d’r s e r v e t en wat of daar nou mee gebeurd was.

„Gut, juffrouw, mot u me daar om komme lastig valle, terwijl me moeder hier is?” zei Georgine vinnig.

„Nou jawel,” pruttelde juffrouw Doedelaar: „maar aan alle