Kamertjeszonde

330

geduld komt ’n end. Wéke lang vraag ik d’r om. Wéke lang. En ’s morgens kan ’k hier nooit terech. U begrijpt da’k niet sóóveel handdoeke en servette heb”. ..

„In elk geval,” zei ik uit m’n humeur: „heb u d’r nóu niet om te vrage.”

„Seker — u heef gelijk, meneer, maar de juffrouw scharrelt tèlkes met ’t goed dat in de wasch mot”...

„Wat scharrel ik?” viel Georgine uit, zéér verontwaardigd.

„Goed. Goed. Kom u morgen maar terug,” zei ik weer.

„As ik ’t dan maar krijg,” brompruttelde juffrouw Doedelaar: „pas ’n tafellaken met ’n gat ’r in... en twee koppiesdoeke stuk...”

„’t Zijn me d’r koppiesdoeke na,” zei Georgine ruzieachtig.

„En u mishandelt ’t goed,” bruiste juffrouw Doedelaar in eens rood-van-kwaadheid op: „Da’s geen manier! Da’s geen manier! Zoo kan je alles runiweere ... En nou mót ’k morrege me handdoek en me servet hebbe!... Is me dat ’n geval! Is me dat ’n geval! .. .”

Driftig nakakelend sloeg ze de glazen voordeur dicht.

„Wat ’n valderappus,” zei schoonmama.

„Dat komt nou alléén, Alf,” zei Georgine, w^Tit van boosheid: „dat je ze van de maand niet heélemaal heb betaald. Nou krijge ze praats!”

Beneden hoorden we een twistend bromgesprek.

„Ze hebbe ruzie,” meende Georgine.

„Sst... Sust!” zei schoonmama, luistergraag.

De vrouw was het geschil beneden aan ’t uitleggen. Doedelaar vond ’t ongetwijfeld zóó erg, dat-ie z’n stem in hysterische w^oede uitzette ... „Nou en wij moète oens goet terug!... Zijn die lui oben heelemaal belazerd!... Iemand zijn goet ruiniere ... en telkens stroent met ze.. . Laat hij erst betale en dan praats hebbe!...”

„Zeker dronken,” meende ik.

„Sust, sust!” — susten de twee vrouwen, verzot omtehóóren.

„... En die kakkie over dat schoonhoue van die plee... en telkens die emmer mit vuil voor die tuindeur ... en dat spektakel van laatst met die Sienger-machien... Sind die Leute be-doendert!... lek ben zijn knechtje niet... lek ben wel zoo goet mijnheer als hij!” ... En jij laat jou nieks meer zegge... Nieks meer! Nieks meer!”