Kamertjeszonde

204

sterdam. — Zoo’n vervloekte pestkop as die Dirrek was...

„Jessus, Jessus,” zegt Duif, brandewijn slobberend: „Jessus wat benne jullie toch voor mense. Schei nou is uit met je geouwehoer.” En dan in koor ’n algemeen gesus en ’n geroep dat ze van avond geen ruzie mogen hebben. Guus dekt. Guus dékt. Algemeene verwondering, dat je wel zien kan dat ze jarig is, dat ze niet lang meer zal leven. Guus dekt, legt ’n heusch tafelkleed, haalt uit de veel-zaken-kast negen borden, negen vorken, negen messen, ’n pot Engelsche pickles, ’n schotel met citroenvla, ’n bak met olijven. Eenige verbazing over zooveel toebereidselen is over de menschen. Je kunt zien dat ze heeft willen uitpakken, dat ze haar best heeft gedaan. Maar ’n algemeen geschreeuw, ’n onbedaarlijk gebulk komt los, als Guus uit de keuken ’n groote rosbief en twee schalen met gebakken aardappelen haalt. Dirk, Karel, Moos en ik zitten in geblufte verwondering. Hoe z’m dat gelapt heeft! Wel Jezis: dat is kranig. Da’s nou is ’n verrassing. Da’s beter dan warm klef brood met sardientjes. Nee maar ze leeft niet lang meer. Als ze ’n tafellaken legt met... vorken en ... messen dan is ze driekwart dood. Dirk wordt even geleerd, spreekt van mentale „aberratie”. Karel waarschuwt al die getróuwde mannen en vrouwen om niet te veel te eten op den laten nacht, vooral niet te veel mosterd te nemen. Duif kijkt met vette, saamgepieterde drankoogjes naar ’t robuste stuk vleesch. „Hè, wat sloven jullie je uit!”, zegt Guus en Dirk begint in aandachtige stilte voor te snijden. Niet zoo dik, zegt Guus. Met z’n kippige oogen zaagt-ie sneden van ’n halve vinger dik. Terwijl begint Duif te brullen en te gillen alsof ze gekeeld wordt. Karel heeft haar ’n stukje citroenvla in den nek gestopt. „Lamme beroerling! Lam kreng!” Ze wringt haar vinger achter het vuile kraagje, probeert ’t smeersel dat ze opdiept in Kareis gezicht te wrijven. „Hè, Goddoome, Duif, kijk nou uit! Met dat verdomde gebliksem!” — Duif zegt dat zij ’t glaasje niet omgesmeten heeft, dat Karel ’t gedaan heeft. Guus is nijdig. Daar is ze nou den halven avond voor thuisgebleven. Wat ’n aardigheid om ’t schoone laken te bederven. Da’s niks. Scherp heeft ’n nieuwen, ongebruikten zakdoek. Eerst ’n stukkie krant. Dan de zakdoek. Zoo zie je ’r niks van. Wat is die rosbief taai, zegt Dirk, die haast met z’n gebrilden neus op ’t vleesch ligt. — Of-die niet ziet dattie op ’n zeen zaagt. — Wat ’n zeen is? Dat woord heeft-ie nooit gehoord. — Heb je nooit van zeen gehoord? —