Kamertjeszonde

„Opeten, anders krijg je geen peer.”

„ . ... Nou-ou! k Lus niet meer !”

„Zal je t opeten ?”

„Nou-ou! Nou-ou!”

„Hoor je me niet? Zul je eten?”

Ka blijft met ’n pruilend donker gezichtje naar d’r bord kijken.

„Kom nou, Kaatje eet nou je vleesch. Dan wor je zóó groot.” Geen effect.

„As je nou niet eet, koppig nest, roep ’k 'n agent van politie!”

„Uhu! Uhuu-u-u-u!” — ’t kleine mondje trekt saam, dikke tranen vallen op ’t    bord.

„Wel hé-je nou    ooit zoo’n    schaap    van ⁵n    kind! Hou je op

met je gegrien!”

„’k Lus ’t niet!”

„Dan laat je t maar staan! Is ’t uit! Hóór je niet!” „Uhu-Uhuu-u-u !”

„As je nog even kikt ga je van tafel! ... Is ’t gedaan ? Ben je mamma's kindje? Ben je mamma’s kind? Hier heb je ’n peer. Niet met schil en al opeten. Vraag an oome om ’m te schillen.”

„Oome, wil u asjeblief is schillen.”

Bons! In eens de deur open. Annetje en Paulientje en 11 jongetje van ’n jaar    of vijf met    'n smerig    gezichtje, welig-loopenden

neus en afgezakte    kousjes, half in de    kamer,    half in ’t portaal.

„Ik mot ’t vragen !”

„Moe het ’t mijn gezeid !”

„Dat lieg je, vuile viezerik !”

„Moe-oe! Moe-oe! Die Piet knijpt me !”

„Moe-oe ! Moe-oe! Dat liegt ze! Zij het mijn ’t eerst geschopt!’‘ „Wille jullie oprukke!” zegt Georgine, woedend.

„Nou, moe zendt me!”

„Dat liegt ze, juffrouw — moe het t mijn gezeid!”

„Leelijke dief!”

„Snottebel!’’

„Jeezis, Jeezis, wat benne jullie weer lastig — ’k Hè-’t an Piet gezeid.... Allo, wil je naar achter gaan, groofce lummels, om je broertje te plagen!” zegt juffrouw Bok die ’r bij komt. „Hihi-Ehihi! Ahihi!.... U he’t ’t mgn gezeid !'’