Geschiedenis van het volk Israël

94

het goddelijk bevel, om thans het wraakvonnis, reeds vroeger over de Amalekieten, Israèls oudsten vijand, uitgesproken, (zie bl. 42) te voltrekken. De geheele stam moest uitgeroeid worden, zelfs de dieren mocht men niet in het leven laten. Met een talrijk leger ondernam hij den moeielijken tocht, overwon het roofzieke nomadenvolk en gaf het geheel aan de vernietiging prijs behalve den koning Agag, Dezen voerde hij benevens het vette vee en andere kostbare voorwerpen als buit op zijn zegetocht mede. Israèls koning had dus het woord Gods overtreden, waarover hem bij zijne terugkomst te Gilgal de profeet Samuel ernstig onderhield. Op zijne verontschuldiging, dat zijne manschappen het vette vee gespaard hadden, om het God als dankoffer aan te bieden, riep hem de profeet verontwaardigd toe: »God schept meer behagen in gehoorzaamheid dan in offers. Daar gij Zijn woord versmaad hebt, versmaadt Hij u als koning over Zijn volk.” Door deze voorspelling diep getroffen, smeekte Saul God om vergiffenis. Het besluit was echter onherroepelijk. Vorst en volk moesten begrijpen, dat het koningschap onderworpen is aan den wil Gods en een Israëlietisch vorst tot in de minste bijzonderheden daarnaar te luisteren heeft. Samuel doodde Agag en kwam sinds dien tijd met Saul niet meer in aanraking.

Op bevel Gods begaf hij zich naar Beth-Lêchem in Juda, waar hij in het geheim David, den jongsten van de acht zonen van Jisai, tot Israèls aanstaanden koning zalfde. Deze jeugdige herdersknaap onderscheidde zich boven zijne broeders door eene hoogere ontwikkeling van geest en gemoed. Bezield met een zeldzamen muzikalen en dichterlijken aanleg, vol gevoel voor heilige en verheven indrukken, was hij buitendien schoon, dapper en sterk. Eerst nadat hij, met de heilige olie gezalfd, de profetische wijding ontvangen had, kwamen zijne schitterende talenten tot volkomen ontwikkeling.

HOOFDSTUK LVIH.

Samuels onheilspellende woorden hadden op Sauls gemoed een diepen indruk achtergelaten. Zij maakten hem somber en droefgeestig, zoodat zijne hovelingen hem aanraadden, een bekwaam harpspeler te ontbieden, door wiens streelend spel zijn geschokt gemoed weer tot kalmte en rust komen