Geschiedenis van het volk Israël

92

van al zijne onderdanen. Velen drongen thans bij hem aan, hen, die zich bij zijne inhuldiging oneerbiedig jegens hem uitgelaten hadden, te laten dooden. Maar de edele held verbood dit, daar hij niet wenschte, dat de schoone dag der overwinning door bloedvergieten zou bezoedeld worden.

Samuel maakte van de blijde stemming der natie gebruik, om Saul te Gilgal ten tweeden male te doen huldigen, ten einde daardoor diens troon meer te bevestigen. Bij deze gelegenheid legde hij tevens zijn rechterambt neder, dat hij, zooals alle aanwezigen eenparig beaamden, steeds met de strikste eerlijkheid en onpartijdigheid waargenomen had. Hij wees vervolgens op de weldaden, door God aan Zijn volk ten allen tijde bewezen, en eindigde zijne treffende afscheidsrede met de herderlijke vermaning, om den nieuwen vorst trouw en gehoorzaamheid te blijven bewijzen. Evenwel onttrok hij zich niet aan de belangen van zijn dierbaar volk, maar bleef den jongen koning krachtig ter zijde staan, totdat deze zich de vriendschap van den profeet onwaardig maakte.

' HOOFDSTUK LVI.

Oorlog tegen de Philistijnen. — Jonathan.

Saul hield na den oorlog tegen de Ammonieten een klein leger van 3000 man in vasten dienst, om zijn rijk ten allen tijde tegen de invallen der naburige volken en vooral van die der Philistijnen te kunnen beschermen. De laatsten waren nog meester van bijna het geheele zuidelijke deel des lands, dat zij door vaste burchten en legerposten in bedwang hielden. Zij hadden de bewoners van alle wapenen beroofd en geen enkelen smid bij hen achtergelaten, zoodat de Hebreérs genoodzaakt waren, zelfs hunne ploegscharen, zeisen en andere landbouwgereedschappen in hun land te laten scherpen. In dezen hachelijken toestand ondernam Saul tegen hen den strijd, waarin meestal zijn nersoonlijke moed. maar vooral die van zijn dapperen zoon Jonathan den doorslag gaf.

De laatste opende den strijd door een aanval op een Philistiinschen wachtpost te Gib'a, waarop Saul door hoorngeschal het volk ten strijde opriep. Vele Israëlieten hadden zich uit angst naar het trans Jordaansche land begeven of hielden zich in holen en spelonken verborgen. Daar ook Snul zich voorloopig zoover mogelijk van den vijand ver-