Geschiedenis van het volk Israël

HOOFDSTUK LV.

Reeds kort na zijne troonsbeklimming toonde Saul, met welk een beleid en vastberadenheid hij in gevaarlijke oogen-blikken wist op te treden. Nadat de Ammonieten zich van de nederlaag, hun door Jiphtach toegebrachl, voldoende herste d hadden, belegerden zij onder hun koning Nachas de Gil’adietische grensstad Jabes. Hare inwoners stonden reeds op het punt om zich over te geven, maar Nachas stelde den onmenschelijken eisch, dat ieder hunner zich het rechteroog moest laten uitsteken. Zij verzochten toen een uitstel van zeven dagen, om naar hulp uit te zien. Nachas, wien het waarschijnlijk nog onbekend was, dat een dapper vorst Israéls troon beklommen had, stond hun dit toe. Er werden nu gezanten afgevaardigd naar Gib'a, Sauls woonplaats. Dezen schilderden Jabes' hachelijken toestand, waardoor alle aanwezigen tot tranen toe bewogen werden. Saul, die niettegenstaande zijne hooge waardigheid nog als een bescheiden landman zijn veldarbeid verrichtte, keerde juist van zijn werk huiswaarts en vernam de oorzaak der algemeene verslagenheid. Zijn koen besluit was terstond genomen. Hij sneed eenige runderen in stukken, die hij naar Israéls stammen zond met de bedreiging: »ieder, die Samuel en Saul niet ten strijde volgt, zal met zijn vee evenzoo zien handelen.” Het koninklijk woord vermocht veel. Van alle kanten stroomde het volk te zamen, zoodat Saul weldra een leger van 330.000 man ten dienste stond. Hij trok daarmede onmiddellijk naar Jabes op, overwon de belegeraars en ontzette de benarde stad. Door deze eerste heldendaad verwierf Saul de liefde en toegenegenheid

Mon. Goscli. I, 7'