Geschiedenis van het volk Israël

189

zelfden als Mordechai (Megilla 152־), anderen voor denzelfden als Ezra (vgl. Targum van Malachi I, 1). Met hem hield de profetie onder Tsrad op. ') (Over den inhoud van dit boek zie bl. 181).

III. Hagiographen.

14.    De Psalmen.•) Eene verzameling van 150 gewijde liederen, evenals de Pentateuch in vijf boeken verdeeld, waarvan de meeste door koning David in verschillende tijden en omstandigheden van zijn veelbewogen leven ver-vaardigd zijn. Zoowel uit de opschriften als uit talmudische bronnen blijkt, dat in dezen bundel ook liederen van vroegere en latere psalmdichters opgenomen zijn. Door den rijkdom aan denkbeelden, waarin zich het vrome gemoed der dichters, het vertrouwen op de goddelijke Voorzienigheid, de be-rusting in den wil van den rechtvaardigen Albestuurder zoo treffend en helder afspiegelen, alsook door de wegsle-pende ontboezemingen bij den aanblik der grootsche natuur, die Gods grootheid en almacht luide verkondigt, is dit boek de bron geworden, waaruit niet alleen Israël, maar alle volkeren, belijders van een geopenbaarden godsdienst levens-kracht en levenswijsheid geput hebben en nog putten. De psalmen bevatten de uitingen en ontboezemingen van een dichterlijken geest, die tevens geheel doordrongen is van Israels zedelijke en godsdienstige wereldbeschouwing en daardoor niet bezwijkt in tijden van nood en ellende, maar ook niet ontaardt in oogenblikken van voorspoed en geluk. Uit dien hoofde bevatten de gewijde liederen der psalmisten voor ieder in het bijzonder en voor het gezamenlijke Israël een rijken schat van leering en onderricht.

15.    De Spreuken. ³) Eene verzameling van kort samen-gevatte zedelessen, vermaningen, leefregels, allegoriën en spreekwoorden. Op eenige hoofdstukken na wordt dit werk aan koning Salomo en de geheele redactie aan het door Jechiz-kia bijeengeroepen college van geleerden toegeschreven. *)

16.    Ijob. ^s) In dit wijsgeerig-zedekundig werk ontwikkelt een ons onbekend schrijver eene van de grondstellingen des Jodendoms, dat de menschelijke lotgevallen niet toe te schrijven zijn aan het blinde toeval, maar aan de billijke en rechtvaardige leiding van den Wereldbestuurder, Wiens wegen door het bekrompen en kortzichtig verstand van den aardschen sterveling niet doorgrond kunnen worden. Het ongeluk, waardoor de vrome en godvruchtige Ijob ge-