Geschiedenis van het volk Israël

178

overtrof hem zelfs in geestkracht en volharding. De treurige berichten betreffende het lot zijner broeders in Juda en den deerniswaardigen toestand van Jeruzalem, waar het gebeente zijner vaderen rustte, drukten hem dan ook wel diep ter neer, maar ontmoedigden hem niet geheel, deden hem nog niet wanhopen aan hunne redding. Toen hij op zekeren dag zijn dienst aan het hof niet met de gewone opgewektheid verrichtte, vroeg hem de koning naar de oorzaak zijner gedrukte en droefgeestige gemoedsstemming. Hij maakte van dit gunstig oogenblik gebruik, om Artaxerxes niet alleen bekend te maken met den treurigen toestand, waarin zich de Joodsche volkplanting in Juda bevond, maar tevens om hem verlof te vragen, zich derwaarts te mogen begeven, ten einde Jeruzalem uit zijn vervallen staat op te richten. Deze willigde dit verzoek onmiddellijk in, mits hij slechts op een bepaalden tijd weer terugkeerde, en gelastte bovendien den opzichter zijner tuinen, dat Nechemja de noodige bouwstoffen geleverd moesten worden tot het herstel van stad en tempel. Voorzien van een koninklijken geleibrief, ondernam hij met een gevolg van voetknechten en ruiters den tocht naar Juda's hoofdstad (444). Bij zijne aankomst overtuigde hij zich in het geheim met eigen oogen van de schromelijke verwoestingen, door de vijanden aldaar aangericht, waarna hij de hoofden der gemeente te zamen riep en op de noodzakelijkheid wees, om zoo spoedig mogelijk de handen aan het werk te slaan. Zijne woorden vonden algemeenen bijval, zoodat men zonder eenige bedenking de werkzaamheden onderling verdeelde en regelde. Nechemja wist niet alleen bij het volk geestdrift op te wekken, maar deze ook levend te houden niettegenstaande de vele moeielijkheden, waarmede hij te kampen had zoowel van den kant der vijandelijke naburen als van zijn eigen geloofsbroeders. De eersten trachtten op aansporing van Sanballal en Tobias de werklieden te ontmoedigen door allerlei spotternijen en maakten eindelijk, toen dit niet baatte, maar de muur reeds zijne voltooiing naderde, eene geheime afspraak, om hen tijdens den arbeid bij overrompeling te vermoorden. Van de laatsten waren velen door kommer en gebrek geheel overgegeven aan de willekeur van voorname familiën, aan wie zij hun landgoederen en eindelijk zelfs hunne kinderen verpand hadden, om zich van de eerste levensbehoeften te voorzien. De arme werklieden verkeerden zoodoende in gevaar, óf van hun leven óf van hunne vrijheid beroofd te worden. Nechemja deinsde echter voor al deze moeielijkheden niet terug. Hij verijdelde de aanslagen van Israels vijanden en overreedde de schuldeischers niet alleen hunne